่น้ำเสียงกลับมั่นคงและเยือกเย็นอย่างยิ่ง ราวกับกำลังเล่าความจริงเท่านั้น“ทุกอย่างในวันนี้ เป็นไปตามที่องค์ชายคิดทุกประการ”ตูม!เสี่ยวเสวียนฉีรู้สึกราวกับมีบางสิ่งระเบิดออกในสมองของเขา!สมองอื้ออึง ทั้งตัวกลายเป็นความว่างเปล่าในทันที!ร่างของเขาแข็งทื่อสั่นไหวชั่วครู่ สีหน้าก็ซีดขาวสนิทถึงขีดสุด!แทบจะไม่ต่างอะไรกับคนตาย!หลังจากความเงียบอันน่าอึดอัดอีกชั่วครู่เสี่ยวเสวียนฉีหัวเราะเบาๆ“ฮ่ะๆ…”ไม่ได้หัวเราะผู้อื่น แต่หัวเราะตัวเขาเอง!หัวเราะว่าเขาเป็นคนโง่!เขาต่างหากที่เป็นตัวตลก!เสี่ยวเย่คิดว่า เสี่ยวเสวียนฉีจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรงกว่าที่คิดไว้ แม้แต่พระสนมเอกซวี่ที่คอยดูอยู่ข้างๆ ก็กังวลว่าเสี่ยวเสวียนฉีจะโกรธจนทำอะไรน่ากลัวออกมา ถึงขนาดเตรียมให้คนไปตามฝ่าบาทแล้วไม่คิดว่า เขากลับ… เพียงแค่หัวเราะเย็นชาจ้องเสินจื่ออี้ด้วยดวงตาสีแดงก่ำ พยายามอดกลั้นบางสิ่ง พลางหัวเราะเย็นชาทีละเสียง“เจ้าเต็มใจ ใช่หรือไม่” เสี่ยวเสวียนฉีมองนางเป็นครั้งสุดท้าย ถามทีละคำอย่างสงบเมื่อคืนนางสัญญากับเขา หรือเป็นเพียงเพราะอยากถ่วงเวลา? ไม่อยากให้เขารู้เรื่องระหว่างนางกับเสี่ยวเย่?เสินจื่ออี้เม้มริมฝีปากแน่นนางตอบตกลงกับเสี่ยวเย่ ส่วนหนึ่งเพื่อตัวเอง แต่มากกว่านั้นคือการใช้หนี้ที่นางติดเสี่ยวเย่แต่สิ่งเหล่านี้ เสี่ยวเสวียนฉีไม่จำเป็นต้องรู้ถึงรู้แล้วจะเป็นอย่างไรพวกเขาไม่มีทางเป็นไปได้ตั้งแต่แรก“ใช่ค่ะ องค์รัชทายาท
