อ่อนโยน การที่เขาดีกับนางอย่างไม่มีที่ติเช่นนี้ ยิ่งทำให้เสินจื่ออี้รู้สึกผิดเพราะเขาดีกับนางขนาดนี้แต่นางกลับไม่สามารถให้ทุกอย่างของตัวเองแก่เขาได้รวมถึงหัวใจไม่ใช่ว่านางไม่อยากให้ แต่นางไม่มีหัวใจอีกแล้วหัวใจของนาง นานแล้วที่บาดแผลนับไม่ถ้วนเกิดขึ้นเมื่อครั้งอยู่ข้างคนคนนั้น ไม่มีทางเยียวยาอีกแล้ว“วันนี้อยู่กินอาหารกับท่านแม่ก่อน กินเสร็จแล้วค่อยให้ข้าส่งเจ้ากลับไป” เสี่ยวเย่พูดเบาๆแม้เสินจื่ออี้จะไม่ชอบพระสนมเอกซวี่ และคนในวังหนานเฉวี่ย แต่วันนี้พระสนมเอกซวี่ก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่นางพักอยู่ที่จวนองค์ชายสี่ แม้จะเป็นเพื่อเห็นแก่องค์รัชทายาท นางก็ไม่อาจปฏิเสธได้“ได้”หลังจากอยู่กับเสินจื่ออี้สักครู่ เสี่ยวเย่ก็ออกไปอีกวันนี้เขาและพระสนมเอกซวี่ดูเหมือนจะมีหลายเรื่องต้องคุยกันแต่นั่นคือเรื่องส่วนตัวของแม่ลูก เสินจื่ออี้ไม่ควรไปซักไซ้มากชำเลืองมองเสินจื่ออี้อีกครั้ง เสี่ยวเย่ปิดประตูข้างที่นางอยู่ และมาที่ตำหนักหลัก“ท่านแม่”พระสนมเอกซวี่ดูผ่อนคลาย ราวกับระบายอะไรออกไปได้มาก: “ข้าถูกฮองเฮายวนกดข่มมาหลายปี ไม่ได้ระบายความอัดอั้นต่อหน้านาง วันนี้ถือว่าได้เอาคืนต่อหน้าลูกชายนาง!”นับว่าคุ้มค่า!“แต่เสินจื่ออี้คนนี้ ทำให้ข้าต้องมองนางใหม่จริงๆ เมื่อครู่เจ้าเห็นสีหน้าของรัชทายาทตอนออกไปไหม? จิ๊! ดูท่าเรามีจุดอ่อนของเสี่ยวเสวียนฉีแล้วนะ นั่นก็คือเสินจื่ออี้นี่แหละ”เสี่ยวเย่ดวงตาสั่น
