อีกด้านหนึ่ง ณ วังเฉิงเฉียนเสี่ยวเสวียนฉีนอนเอนกายอยู่บนเตียงในห้องด้านใน มีคนคอยรับใช้อยู่ล้อมรอบคุณป้าชิงไต้ถึงกับอุตส่าห์ถือชามยามาป้อนให้เขาด้วยตัวเองหลังจากพักฟื้นมาหนึ่งคืน สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีก็ดีขึ้นมาก เขานั่งพิงหัวเตียงครึ่งท่า มือข้างหนึ่งยันที่ท้ายทอย บนใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ ทั้งยังมีแรงที่จะพูดหยอกล้อกับคุณป้าชิงไต้ที่อยู่ตรงหน้า“คุณป้า หม่อมฉันไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะขอรับ จะต้องให้ท่านมาป้อนเองด้วยหรือวางไว้เถอะขอรับ หม่อมฉันดื่มเอง”คุณป้าชิงไต้ตอบ “ไม่ได้เด็ดขาดเพคะ บ่าวได้รับบัญชาจากฮองเฮาให้มาปรนนิบัติองค์รัชทายาทอย่างใกล้ชิด หากรับใช้องค์รัชทายาทไม่ดี หัวของบ่าวคงอยู่บนบ่าต่อไปไม่ได้แล้ว”เสี่ยวเสวียนฉีดูเหมือนจะยิ้ม แต่ในแววตากลับมีความคิดอื่นแฝงอยู่การที่คุณป้าชิงไต้อยู่ที่นี่ ไม่ใช่แค่มาดูแลเขา แต่ยังเป็นการจับตาดูอีกด้วยในชั่วขณะที่แววตาของเขาหม่นลง เขาก็ยิ้มอีกครั้ง“ได้ครับ ข้าจะดื่ม แต่หม่อมฉันโตขนาดนี้แล้ว ไม่ควรให้คุณป้าต้องป้อนด้วยตัวเอง ข้าจะทำเองดีกว่า”เขายกมือรับชามยามาในจังหวะที่รับมา ท้องน้อยของเสี่ยวเสวียนฉีดูเหมือนจะปวดขึ้นมา ชามยาตกลงไป หกเลอะเตียงไปเกือบครึ่ง!คุณป้าชิงไต้สีหน้าเปลี่ยนไป รีบถาม “องค์ชาย เป็นอะไรหรือไม่เพคะ?”เสี่ยวเสวียนฉีมีเหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก ใบหน้าซีดขาว ทำให้คุณป้าชิงไต้ตกใจยิ่งขึ้น!“บ่าวจะไปตามหมอหลวงมาทันทีเพคะ!”“คนข้างนอก! มี
