ใครอยู่ไหม!”ในชั่วขณะที่คุณป้าชิงไต้รีบร้อนจากไป ชายหนุ่มที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงก็กลับมามีสีหน้าสงบนิ่งใบหน้าของเขาเย็นชา ดวงตาลึกล้ำราวกับก้นบ่อ ไม่เหลือแม้แต่เค้าของคนที่เจ็บปวดทรมานเมื่อครู่เสี่ยวเสวียนฉีเปิดผ้าห่มลุกจากเตียง แล้วทำสัญญาณมือไปยังที่มืดไม่นาน เยว่เมอก็อุ้มชุดสะอาดเดินออกมา “องค์ชาย”เสี่ยวเสวียนฉีตอบรับเบา ๆ พลางรับเสื้อผ้ามา แต่แล้วก็ขมวดคิ้ว “ทำไมเอาชุดนี้มา?”เยว่เมอมองชุดสะอาดในมือด้วยความงุนงง“ปกติองค์ชายไม่ชอบชุดนี้หรือเพคะ?”อีกอย่าง เสื้อผ้าขององค์ชายก็สีเดียวกันหมดนี่นา จะหยิบชุดไหนมาก็เหมือนกันไม่ใช่หรือวันนี้องค์ชายช่างประหลาดจริง ๆเสี่ยวเสวียนฉีมองอย่างไม่พอใจ แต่ก็ยังเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังแต่งตัวเรียบร้อย เขายืนอยู่หน้ากระจกทองเหลือง มองสำรวจตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด“เยว่เมอ หม่อมฉันสองวันนี้ผอมลงหรือไม่?”เยว่เมอพยักหน้า ใช่สิ จะไม่ผอมได้อย่างไร เสียเลือดไปมากขนาดนั้น ไม่ตายก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้วองค์ชายวันนี้ช่างประหลาดจริง ๆ ปกติก็ไม่เห็นใส่ใจรูปลักษณ์ของตัวเองขนาดนี้จะไปพบคนสำคัญหรือ? หรือจะไปทำธุระสำคัญ?หรือว่า ทั้งสองอย่าง?แต่คนที่อยู่ข้างเจ้านายล้วนเป็นคนเจ้าปัญญา เยว่เมอจึงยิ้มพลางตอบ “ก็พึ่งบาดเจ็บไม่ใช่หรือเพคะองค์ชาย เสียเลือดไปมากขนาดนั้น หน้าซีดก็เป็นเรื่องธรรมดาพักสักสองสามวันก็คงดีขึ้น”สองสามวัน? เขาไม่อยากรอแม้แต่วันเดียว
