าง และตอนนี้ องค์ชายของพวกเขา ในที่สุดก็จะไป ‘ขอ’ คุณหนูแล้ว!ดีจัง หวังว่าองค์ชายกับคุณหนูจะปรองดองกัน ไม่ทะเลาะกันอีก ทั้งสองคนต่างก็มีกันและกันอยู่ในใจ ทำไมถึงไม่ยอมรับกันเสียที?ในเวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง เว่ยรานกำลังเข้าวังพร้อมกับฟูเหรินเว่ยบนเส้นทางสู่อุทยานหลวงที่นำไปยังวังคุนอวี่นางกำนัลใหญ่จากวังคุนอวี่มารับทั้งสอง ทุกคนพูดคุยกันไปพลางเดินมุ่งหน้าไปยังวังคุนอวี่ระหว่างทาง มีคนมาตามนางกำนัลใหญ่ บอกว่ามีเรื่องด่วนต้องจัดการ นางกำนัลจึงหันไปบอกทั้งสองคนด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “บ่าวมีเรื่องด่วนต้องจัดการ ฟูเหรินและคุณหนูคงจำทางในวังได้แล้ว…”ฟูเหรินเว่ยเป็นคนขี้ใจอ่อน จึงพยักหน้าทันที “ไม่เป็นไรหรอก พวกเราไปเองได้”นางกำนัลรีบจากไปไม่นาน ในอุทยานหลวงก็เหลือเพียงพวกเขาสองคนเมื่อนางกำนัลจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของฟูเหรินเว่ยก็ค่อย ๆ หายไป นางมองไปรอบ ๆ แน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วรีบพูดกับเว่ยรานที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเร่งรีบ “หร่านเอ๋อร์ ตอนนี้ยังเสียใจได้ทัน ถ้าเจ้าไปตำหนักบูรพาจริง ๆ เรื่องก็จะไม่มีทางแก้ไขได้แล้ว”เว่ยรานมีสีหน้ามุ่งมั่น จากท่าทางนิ่งสงบมั่นใจ จะเห็นได้ว่านางเป็นเสาหลักของทั้งสองคน“ท่านแม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ตั้งแต่ข้าเข้าวังครั้งแรก ก็ไม่มีทางแก้ไขได้อีกแล้ว”นางก้มลงมองที่ท้อง “ถึงอุบายนี้จะเสี่ยง แต่ถ้าชนะ พวกเราก็จะมีความมั่งคั่งนับไม่ถ้วน ท่านแม่ ท่านยังอยากถูกพวกอนุในจวน
