วิตเที่ยวเดินไปทั่วเช่นนี้หรอกเสินจื่ออี้หันหลังเดินจากไป มีคนเพิ่งออกมาจากตำหนักบูรพาเพื่อไม่ให้ถูกพบเห็น นางจำเป็นต้องหยุดฝีเท้าและรีบซ่อนตัวก่อนเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง นั่นคือหญิงสาวในชุดนางกำนัล ก้มหน้า มือถือถาดใบหนึ่งดูเหมือนเป็นเพียงนางกำนัลทั่วไปที่คอยรับใช้งานหยาบแต่เสินจื่ออี้กลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างคนอื่นอาจมองไม่ออก แต่คนคนนี้เคยใช้ชีวิตร่วมกันกับนางมาเกือบสิบกว่าปีเสินจื่ออี้จะมองไม่ออกได้อย่างไร?“แปลกจัง สถานะอย่างนาง ออกจากตำหนักบูรพาทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้?”เสินจื่ออี้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยก็ก้าวเท้าตามไปข้างหน้า เหอซุ่ยที่แปลงกายเป็นนางกำนัลธรรมดาชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย นางเงยหน้ามองไปรอบๆ ตรวจสอบว่าทุกอย่างในตำหนักบูรพาเป็นปกติ ไม่มีใครสังเกตเห็นนาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้นางเครียดเรื่องพราชายาองค์รัชทายาทมากเกินไปหรือไม่ทำให้รู้สึกเหมือนมีคนคอยสอดส่องนางมากขึ้นหากไม่จำเป็น นางคงไม่อยากปลอมตัวออกมาเช่นนี้ต้องรู้ไว้ว่า นางเกลียดสถานะที่เคยเป็นสาวใช้ของเสินจื่ออี้ที่สุด!พอนึกถึงพราชายาองค์รัชทายาทเว่ยราน เหอซุ่ยก็รู้สึกโกรธมากขึ้นเดิมคิดจะให้เว่ยรานและเสินจื่ออี้ทำลายกันเอง แล้วนางค่อยฉวยประโยชน์ทีหลังแต่นางไม่คิดว่าเว่ยรานจะโง่งมเช่นนี้ นานขนาดนี้แล้วก็ยังจัดการเสินจื่ออี้ไม่สำเร็จ ได้ยินว่าวันนี้ยังกำหนดวันแต่งง
