ีประตูหน้าให้เดิน รอบๆ ก็มีแต่สระน้ำล้อมรอบ ไม่มีทางออกอื่นเพราะรู้เรื่องนี้ เสินจื่ออี้ถึงไม่เลือกที่จะหนีวันนี้ เป็น “ทางตัน” อย่างแท้จริง!“ใครอยู่ข้างใน ฝ่าบาทประทับอยู่ด้านนอก ยังจะหลบๆ ซ่อนๆ อยู่อีก รีบออกมาเดี๋ยวนี้!” ขันทีตวาดด้วยเสียงแหลมสูงเสินจื่ออี้พาองค์หญิงแปดออกมาจากหลังฉากกั้นด้านนอก เสี่ยวเสวียนฉีที่ยืนอยู่ข้างจักรพรรดิ สีหน้าเรียบเฉยมาตลอด แม้แต่ตอนที่ได้ยินว่าเว่ยรานสลบอยู่ที่นี่ ก็ยังไม่มีท่าทีใดๆจนกระทั่งเห็นร่างคุ้นตาที่พาองค์หญิงแปดเดินออกมา ดวงตาที่เย็นชาของเขาจึงเริ่มมีความเปลี่ยนแปลงฮ่องเต้ฉงหมิงเมื่อเห็นเสินจื่ออี้ สีหน้าที่ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ยิ่งดูเครียดลงไปอีก!เสินจื่ออี้ อีกแล้วนะนาง!เสินจื่ออี้คนนี้ แค่เจอกับนาง ก็ไม่มีเรื่องดีเลย!ฮ่องเต้ฉงหมิงหรี่ตา: “เสินจื่ออี้ เรื่องวันนี้ เจ้าควรจะอธิบายให้ข้าฟังดีๆ!”แต่จริงๆ แล้วต้องอธิบายอะไรอีกหรือ?คนที่ตาดีๆ ก็รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงเว่ยรานคือพราชายาองค์รัชทายาทที่กำลังจะเข้าตำหนักบูรพา และเรื่องที่เสินจื่ออี้เคยรับใช้รัชทายาทมาก่อนนั้น ใครจะไม่รู้? โดยเฉพาะฮ่องเต้ฉงหมิง พระองค์รู้ดีที่สุดถึงความเกี่ยวพันระหว่างเสินจื่ออี้กับเสี่ยวเสวียนฉีทุกคนยังรู้อีกว่า เมื่อไม่นานมานี้ เธอเพิ่งถูกรัชทายาทขับออกจากตำหนักบูรพาหากเธอมีความแค้นในใจ เกิดความริษยาขึ้นมา แล้วทำอะไรกับเว่ยราน ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ!พอดีในตอนนั
