ก็ไปขอความช่วยเหลือจากคนในจวน ถ้าทางองค์ชายสามขาดคน สามารถบอกข้าได้ตลอด อย่าให้องค์ชายสามต้องเกรงใจ”“พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”เสี่ยวเย่มองเขาอีกสองสามครั้งแล้วก็เดินจากไปอย่างรวดเร็วรอบข้างกลับมาเงียบสงบ ชายใต้ต้นไม้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ยืนตัวตรง ในดวงตาวาบไหวด้วยประกายลึกลับค่ำคืน ยิ่งลึกลงทุกทีเสินจื่ออี้มีนิสัยนอนหลับตื้นซึ่งเกิดจากการอยู่ในตำหนักบูรพามาเป็นเวลานานแม้ว่าตอนนี้จะมาอยู่ที่จวนองค์ชายสี่แล้ว เมื่อเข้านอน ร่างกายของเธอก็ยังคงเกร็งเธอไม่ได้ฝันร้ายมานาน แต่คืนนี้เธอฝันอีกครั้งในความฝัน เสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ไล่ตามเธออีกต่อไป เหมือนเขาในที่สุดก็ละทิ้งการลงโทษเธอเธอเห็นเขาแต่งงานกับเว่ยราน เห็นพวกเขาจับมือเดินไปยังตำแหน่งพระจักรพรรดิและพระราชินีส่วนเธอ ยืนอยู่คนเดียวอย่างเดียวดายในตำหนักทองที่ว่างเปล่า ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา…ทันใดนั้น ในความฝัน มือของเว่ยรานปรากฏมีดเล่มหนึ่ง ฟันตรงไปที่คอของเธอ!เสินจื่ออี้ตื่นขึ้นเพราะความฝัน ในขณะที่ตื่นขึ้นมา ในความมืดของความเป็นจริงขณะนี้ก็มีมีดเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่ลำคอของเธอเช่นกัน!เธอสะดุ้ง สูดหายใจเฮือกแล้วลุกขึ้นนั่ง!“เจ้าเป็นใคร!”จากความมืดตรงข้าม ชายร่างสูงใหญ่ การเคลื่อนไหวในการโจมตีของเขาดูเหมือนคนฝึกวรยุทธ์“เงียบ…” เขาตวาดเสียงต่ำ คำพูดเย็นชาไร้ความรู้สึก “ขยับอีก ข้าจะฆ่าเจ้า”เสินจื่ออี้เมื่อครู่เพียงแต่รู้สึกว่าชุดสีดำของชายในคว
