ามมืดนั้นคุ้นตา ตอนนี้เธอมั่นใจแล้ว มันเป็นเขาจริงๆนึกถึงการพบกันครั้งก่อน พวกเขาอยู่นอกกำแพงสูงของบ้านตระกูลเหยียนคืนนั้น เขาช่วยชีวิตเธอ!แต่การพบกันคืนนี้ ก็เหมือนกับที่เขาพูดในคืนนั้น ดาบยาวของเขาสามารถช่วยเธอได้ และก็สามารถเอาชีวิตเธอได้เช่นกัน เหมือนตอนนี้มีเสียงเคลื่อนไหวข้างๆเสินจื่ออี้เพิ่งสังเกตว่าคนที่มาคืนนี้ไม่ได้มีแค่ชายชุดดำคนนี้คนเดียว!ข้างๆ เพื่อนของเขากำลังค้นตู้เสื้อผ้า เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างเธอยังสังเกตเห็นว่าห่อของที่เธอนำมาด้วยครั้งนี้ถูกรื้อค้นและวางทิ้งไว้บนพื้นเสินจื่ออี้ละสายตา ค่อยๆ มองขึ้นไปที่ชายตรงหน้าสายตาของชายผู้นั้นลึกลับและเย็นชา ต่างจากความเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉี เขาเย็นชาอย่างแท้จริง เหมือนมองคนแปลกหน้า ความสงบเย็นชาที่ไม่สนใจชีวิตของเธอเลยเขาหันสายตาไปทางอื่น ดูเหมือนไม่ต้องการจะสบตากับเสินจื่ออี้มากเกินไป“ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าต้องการทำอะไร แต่ข้าที่นี่ไม่มีอะไรจริงๆ” เสินจื่ออี้พูดอย่างสงบชายคนนั้นชัดเจนว่าไม่ต้องการฟังคำพูดของเธอ รอจนเพื่อนค้นที่นี่จนทั่วและแน่ใจว่าไม่มีสิ่งที่พวกเขาต้องการ เขาจึงมีปฏิกิริยานอกเหนือจากความเย็นชา“ไม่มีหรือ?” เขาขมวดคิ้วเพื่อนของเขาเดินออกมา เมื่อเทียบกับเขาแล้ว เพื่อนดูผอมเล็กกว่า เตี้ยกว่าเขามาก“อืม หาทั่วแล้ว ไม่มีอะไรเลย” ฟังจากเสียง เพื่อนของเขาเป็นผู้หญิง หรือพูดให้ถูกคือเป็นหญิงสาววัยรุ่นเหมือนกับชายคนนั
