ๆ ที่แทรกอยู่ในจดหมายของตระกูลเซิน อยากถามความเห็นเขาวันนี้เป็นวันที่ทูตต่างประเทศจะเข้าเมือง ทั้งเมืองหลวงคึกคักอย่างมาก ทุกคนต่างอยากเห็นความงดงามของเจ้าชายแห่งประเทศตงตันได้ยินว่าประเทศตงตันมีแต่คนงาม ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย แต่ละคนล้วนงดงามราวกับเทพบนสวรรค์ โดยเฉพาะคนในราชวงศ์ความรักสวยรักงามเป็นเรื่องธรรมดา ใครก็อยากได้ชมความงามของราชวงศ์ตงตันเมื่อเสินจื่ออี้มาถึงถนน ตามถนนหนทางก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้วนางพยายามอย่างมาก กว่าจะมาถึงหอชมจันทร์ทางทิศตะวันตกของเมืองครั้งก่อนหลิวซื่อไป๋เคยบอกว่า หากมีเรื่องด่วนต้องพบเขาในเมืองหลวง ให้ไปที่ห้องส่วนตัวชั้นสามของหอชมจันทร์ เขาจะมาภายในครึ่งชั่วยามแต่ยังไม่ทันได้เข้าไป เสินจื่ออี้ก็ถูกกั้นไว้หน้าหอชมจันทร์คนงานหอชมจันทร์เห็นเสินจื่ออี้แต่งตัวธรรมดา พร้อมตะกร้าผักในมือ อดกลอกตาไม่ได้ “ไป ไป ไป! หอชมจันทร์เป็นที่ที่เจ้าจะมาได้หรือ? ที่แจกข้าวต้มอยู่ที่ประตูเมือง ไม่ใช่ที่นี่!”วันนี้เสินจื่ออี้ไม่อยากสวมชุดนางกำนัลออกมาเพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจ จึงขอยืมเสื้อผ้าของแม่ครัวมาใส่เสื้อผ้านี้เป็นชุดเก่า นางตัวผอม ใส่แล้วหลวมโคร่ง ดูเหมือนคนตกอับจริงๆกำลังคิดหาข้ออ้างเข้าไป ดวงตาของเสินจื่ออี้ก็เปล่งประกาย ชี้ไปที่คนที่อยู่ในโถงใหญ่ของหอชมจันทร์“นั่นไง คนที่รอข้าอยู่”“พี่ต้าจวง ข้าเองนะ!”
