มื่อครู่เสี่ยวเย่ก็บอกว่า ที่ให้นางมาครั้งนี้ นอกจากเพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกันแล้วยังเพราะเสินจื่ออี้เป็นคนที่เขาไว้ใจ หาไม่การส่งนางกำนัลมาสุ่มสี่สุ่มห้า เขาก็ไม่วางใจดังนั้น เสินจื่ออี้ที่ออกจากวังมาแล้ว วันนี้จึงถือว่าได้นอนหลับอย่างสบายใจสักทีทูตต่างประเทศกำลังเดินทางมาเมืองหลวง ในไม่ช้าก็จะเข้าสู่พรมแดนเมืองหลวงเช้าวันรุ่งขึ้น เสี่ยวเย่ออกจากเมืองแต่เช้า เพื่อเตรียมต้อนรับคณะทูตคนในจวนองค์ชายสี่ล้วนเป็นคนรู้กาลเทศะ ไม่มีใครซักถามเรื่องของเสินจื่ออี้ อีกทั้งยังสุภาพและให้เกียรตินางอย่างมาก แม้เสี่ยวเย่จะไม่อยู่ในจวน พวกเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีหน้าไหว้หลังหลอกผู้ดูแลจวนองค์ชายสี่เป็นชายชราใจดี เรียกว่าท่านถงเขาไม่ได้รังเกียจฐานะต่ำต้อยของเสินจื่ออี้ วันนี้ตั้งแต่เช้า เขายังทำอาหารเช้าและนำมาส่งถึงหน้าห้องของเสินจื่ออี้อีกด้วย“ขอบคุณท่านถง”ท่านถงยิ้มอย่างเมตตา “เจ้าเป็นคนที่องค์ชายสี่พามา ข้าสมควรดูแล”นางมาช่วยเหลือเสี่ยวเย่ แต่กลับได้รับการดูแลอย่างดีแม้ทั้งสองจะเป็นเพื่องกัน แต่เสินจื่ออี้ก็รู้สึกเกรงใจคิดว่าตัวเองไม่ควรอยู่เฉยๆ จึงเสนอตัวช่วยงานในจวนพอดีวันนี้แม่ครัวออกจากเมืองไปเยี่ยมบ้าน ไม่มีใครไปซื้อของในครัว นางจึงอาสาไปเองการอยากช่วยงานในจวนองค์ชายสี่เป็นเรื่องหนึ่ง อีกเรื่องก็คือหลายวันไม่ได้ติดต่อหลิวซื่อไป๋ ถือโอกาสว่างๆ ก็อยากไปพบสักหน่อย พร้อมทั้งพูดเรื่องกระดาษวาดภาพแปลก
