ั้งจากใต้ต้นไม้ไม่ไกล“พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยได้ตรวจสอบแล้ว เมื่อก่อนตอนที่คุณหนูใหญ่อยู่ที่เรือนนางกำนัล ทุกอย่างเป็นปกติ ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แม้จะถูกลงโทษ ก็เป็นเพราะทำผิดไม่มีการใช้อำนาจโดยมิชอบ…”เรื่องนี้เป็นเยว่เมอที่ไปสืบมา เสี่ยวเสวียนฉีย่อมเชื่อเขาแต่กับผลลัพธ์นี้ เขากลับไม่ค่อยพอใจเสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วแน่น“พ่ะย่ะค่ะ ให้ข้าน้อยไปสืบเพิ่มอีกไหม?” เยว่เมอถามมองเหอซุ่ยที่จากไปด้วยความผิดหวังอีกครั้ง เสี่ยวเสวียนฉีคิดว่า บางทีเขาอาจจะคิดมากไป?เขากล่าวว่า“อีกไม่กี่วันค่อยว่ากัน เคลื่อนไหวมากเกินไป คนอื่นก็จะสงสัยได้”เหอซุ่ยรู้ว่าไม่มีไฟไหนอยู่ใต้กระดาษได้นาน นางก็จะไม่รอให้คนอื่นพบหลักฐาน ดังนั้นคนที่รู้เรื่องภายในทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่เสินจื่ออี้ประสบที่เรือนนางกำนัล นางก็ค่อยๆ ใช้ข้ออ้างต่างๆ เปลี่ยนคนเหล่านั้นไปทีละคนแม้แต่เรือนนางกำนัลเองก็ถูกนางปรับปรุงใหม่รอยไฟไหม้ครั้งใหญ่เหล่านั้นก็หายไปนานแล้วแม้ว่าเยว่เมอจะไปสืบด้วยตัวเอง ในระยะเวลาอันสั้นก็ต้องไม่พบอะไรแน่นอนแต่แม้จะเป็นเช่นนี้แล้ว ใจของเหอซุ่ยในช่วงนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก ตั้งแต่วันที่นางล่วงเกินองค์รัชทายาท ทำให้องค์รัชทายาทไม่พอใจนาง ความรู้สึกไม่สบายใจนี้ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นองค์รัชทายาทเป็นคนที่รู้จักบุญคุณ ดังนั้นในตอนนั้นเขาถึงได้แค่ตำหนินาง ไม่ได้ลงโทษหรือไล่นางไปแต่บุญคุณนี้จะอยู่นานแค่ไหนกันแน่!ยิ่งไปกว่านั
