องนางจากด้านหลังในขณะที่ถูกเขากอด เสินจื่ออี้สั่นเทา รู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็ได้ยินเสียงของเขาดังมาจากใกล้ใบหูที่ยังแดงระเรื่อ เจือแววเหนื่อยอ่อน ผสมกับความแหบต่ำหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น“ไปเอาเสื้อผ้ามาให้ข้า!”เสินจื่ออี้ก้มหน้าเดินไปหยิบเสื้อคลุม พอหันกลับมา นางก็ได้ยินเขาพูดอีก“คืนนี้ เจ้ามาปรนนิบัติข้ากินอาหารเอง!”สีหน้าของเสินจื่ออี้เปลี่ยนไปเสี่ยวเสวียนฉีวันนี้ ดูเหมือนว่าจะแตกต่างไปจริงๆแต่เมื่อคิดดูดีๆ เสินจื่ออี้อดขำไม่ได้ไม่ใช่ว่าเขาจะปล่อยนางออกจากถ้ำมารร้ายนี้ เพียงแค่ให้นางมาปรนนิบัติเวลาอาหารเท่านั้น นางแปลกใจและตกใจอะไรกันเล่า…เสินจื่ออี้ก้มหน้าตอบเสียงเบา “เรื่องอาหาร นางกำนัลเหอซุ่ยจะปรนนิบัติฝ่าบาทได้เจ้าค่ะ” สิ่งเหล่านี้ควรเป็นหน้าที่ของเหอซุ่ยความฝันอันเร่าร้อนผ่านไป ถึงเวลาตื่นแล้วไม่เพียงแค่นาง แต่รวมถึงเขาด้วยเสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้ว บรรยากาศอันคลุมเครือในห้องบรรทม ถูกคำพูดของนางทำลายลงในพริบตาเขาปกคลุมแววตาที่ยังมีเค้าไว้ด้วยความราคะด้วยความเย็นชา ยิ้มเย็นพลางกล่าว“เจ้าเป็นเพียงบ่าวต่ำต้อย! สิ่งเดียวที่บ่าวทำได้คือเชื่อฟังคำสั่งนาย ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรทั้งนั้น!”ใช่แล้ว นางเป็นเพียงบ่าวต่ำต้อย ไม่ใช่คนที่เขาใส่ใจมากที่สุดเหมือนที่เขาพูดต่อหน้าฮองเฮายวนอย่างนั้นแววตาของเสินจื่ออี้หม่นลงชั่วขณะ และตอบรับว่า “เจ้าค่ะ”รอจนนางจากไป สีหน้าเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีค่อย
