ัวเล็กแต่มาที่ที่พักของคุณป้าไฉ่หลิวซิงพูดไม่ผิด คุณป้าไฉ่ฟื้นจริงๆ ขณะนี้กำลังนั่งดื่มยาอยู่ข้างเตียงคุณป้าไฉ่พบเสินจื่ออี้ แววตาวาบแล้ววางถ้วยยาลง“ในเมื่อมาแล้ว ยังจะซ่อนตัวอยู่ทำไม รีบเข้ามาสิ”เสินจื่ออี้เดินเข้าไปอย่างนอบน้อม ค่อยๆ เงยหน้ามองสีหน้าของคุณป้าไฉ่ เห็นว่าใบหน้าของนางเปล่งปลั่ง ดูเหมือนจะหายดีแล้ว“คุณป้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจมารบกวนการพักผ่อนของคุณป้าแค่มาดูว่าคุณป้าปลอดภัยหรือไม่ แล้วจะรีบไป”คุณป้าไฉ่เงยหน้าขึ้นมองอย่างเย็นชา “เพิ่งปรนนิบัติเจ้านายมา เจ้าก็วิ่งไปวิ่งมาแล้ว ไม่เห็นจะเหนื่อยบ้าง นั่งลงเถอะ”แววตาของเสินจื่ออี้วูบไหว นางได้ปิดรอยบนร่างกายแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะยังถูกคุณป้าไฉ่สังเกตเห็น รู้สึกเขินอายเล็กน้อย“หม่อมฉันรู้สถานะของตัวเอง เดี๋ยวจะรีบไปอย่างว่าง่าย”นางหมายถึงจะไปดื่มยาแต่คุณป้าไฉ่กลับมองนางอีกครั้ง “เจ้าเป็นเด็กฉลาด บางเรื่องควรคิดให้ดีก่อนสรุป หลายครั้งแล้ว สิ่งที่เจ้าเห็น เป็นเพียงสิ่งที่คนอื่นต้องการให้เจ้าเห็น”เสินจื่ออี้ขมวดคิ้วนางรู้ว่าคุณป้าไฉ่กำลังแอบเตือนนางบางอย่างแต่คุณป้าไฉ่ดูเหนื่อยมาก ชัดเจนว่าไม่อยากพูดอีก นางเอนตัวลงนอนช้าๆเสินจื่ออี้รู้กาลเทศะ ห่มผ้านวมให้นางเรียบร้อยแล้วเตรียมจะไปก่อนจากไป คุณป้าไฉ่พูดอีกประโยค “ในวังนี้ น่ากลัวไม่ใช่ดาบที่เห็น แต่เป็นกระบี่ที่ซ่อนอยู่ บางครั้ง เจ้าต้องใจแข็งกว่าคนอื่น อืม จำไว้ว
