านิ่ว ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ หัวใจพลันรู้สึกไม่สบายใจ“จิ่งชู คืนนี้ท่านไปที่ไหนมากันแน่?”สายตาของเธอตกอยู่ที่แขนเสื้อเปื้อนของเขา มีรอยเปื้อนที่เหมือนกับเศษอาหารหรือน้ำมันที่จะพบในลานหลังบ้าน และรองเท้าของเขาก็มีโคลนติดหมู่จิ่งชูเป็นคนที่รักความสะอาด ไม่มีทางทำเสื้อผ้าเปื้อนง่ายๆ แม้จะเปื้อนก็จะไม่ใส่อีก แต่คืนนี้เขา…“จิ่งชู? จิ่งชู…”เรียกเขาหลายครั้ง หมู่จิ่งชูถึงได้สติ“จื่อหรู ฉันนึกขึ้นได้ว่ามีธุระที่ต้องทำจริงๆ เธอกลับไปก่อนเถอะ!”พูดจบ เขาก็ลงจากรถม้า สะบัดเสื้อคลุมก้าวยาวๆ มุ่งไปทางประตูวังเสี่ยวจื่อหรูเปิดม่านมองเงาร่างที่รีบจากไปของเขา มือที่กำแน่นของเธอเย็นเฉียบฝ่ายนี้ หลังจากหมู่จิ่งชูกลับเข้าวัง เขาก็ไปที่ตำหนักบูรพาแต่เขาไม่ได้เข้าไปโดยตรง แต่กลับเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูตำหนักบูรพาอย่างลังเลเป็นเวลานานไม่เกี่ยวกับเขาเลย เขามาทำไมกัน?นางจะเป็นหรือตาย ก็เป็นเพราะนางหาเรื่องเอง! ไม่ใช่เขาที่สั่งให้นางไปที่แบบนั้นเสียหน่อย!หมู่จิ่งชูอยากจะจากไป แต่ในหัวกลับยังคงวนเวียนภาพของนางที่โซเซหนีออกจากร้านอาหาร ใบหน้าที่ตื่นกลัวหวาดหวั่น เต็มไปด้วยความจำยอมและขมขื่น!ภาพนั้นทิ่มแทงหมู่จิ่งชูอย่างลึกซึ้งถึงขนาดที่เขาวิ่งตามไปในตอนนั้น เหมือนคนเป็นโรคอะไรสักอย่าง ถึงกับอยากจะปลอบโยนนางด้วยซ้ำ!จนถึงตอนนี้ที่เขาออกจากร้านอาหารมานานแล้ว ก็ยังไม่สามารถทำใจให้สงบหรือลืมเรื่องนี้ได้!หมู่จิ่ง
