ชูหายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง หันหลังไปเคาะประตูตำหนักบูรพา: “ข้าต้องการพบองค์รัชทายาท!”ครู่ต่อมา คนของตำหนักบูรพาก็ปรากฏตัวแน่นอนว่าไม่ใช่เสี่ยวเสวียนฉีมาพบเขาเอง แต่เป็นองครักษ์เยว่เมอเยว่เมอคำนับพร้อมกับกล่าวขอโทษ: “คุณชายผู้ดี องค์รัชทายาทเข้าที่บรรทมแล้ว หากมีธุระใด ขอให้คุณชายผู้ดีส่งบัตรเชิญมาในวันพรุ่งนี้!”เห็นได้ชัดว่าคนของตำหนักบูรพาไม่ต้อนรับหมู่จิ่งชู ที่ออกมาก็เพียงเพราะเห็นแก่ฐานะของเขา แค่ออกมารับมือเล็กน้อย“รอก่อน!” หมู่จิ่งชูวิ่งตามไป “ข้าก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่ว่าคนของตำหนักบูรพาของท่านออกไปก่อเรื่องภายนอก พวกท่านจะปล่อยปละละเลยจริงๆหรือ?”เยว่เมอชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากันทันที น้ำเสียงก็จริงจังลง: “คุณชายผู้ดี ดึกดื่นเช่นนี้ท่านมาพูดจาเสียดสีเช่นนี้ ท่านมีเจตนาอะไรกันแน่?”ใช่สิ เขาอยากจะพูดอะไรกันแน่!แม้แต่ตัวหมู่จิ่งชูเองก็ไม่รู้! และรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรมาที่นี่!“หากไม่มีธุระอะไร ขอเชิญคุณชายผู้ดีกลับไปโดยเร็วเถิด!” เยว่เมอไล่แขกตรงๆหมู่จิ่งชูหายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง: “ช่างเถอะ ถือว่าคืนนี้ข้าไม่ได้มา!”เยว่เมอแค่นเสียง รู้สึกว่าคนผู้นี้เป็นบ้าจริงๆหมู่จิ่งชูหันหลังจะเดินจากไปเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังมาจากความมืดเบื้องหลัง เบาๆ แต่แฝงความน่าเกรงขาม ทำให้หมู่จิ่งชูต้องหยุดฝีเท้า: “เจ้าบอกว่า คนผู้นั้น เป็นใคร”เยว่เมอได้ยินเสียง ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นนอบน้อม กล่าวกับชายที่
