ปรากฏตัวจากเบื้องหลัง: “องค์รัชทายาท…” ท่ามกลางความเคารพ เห็นได้ชัดถึงความกังวลบนใบหน้าของเยว่เมอ!ครั้งนี้เสี่ยวเสวียนฉีได้รับบาดเจ็บหนักมาก ก่อนที่ฟ้าจะมืดยังสลบไปด้วยซ้ำเพราะกลัวจะรบกวนการพักผ่อนของพระองค์ เยว่เมอจึงไม่อยากให้หมู่จิ่งชูมาก่อกวนที่นี่ รีบไล่ให้คนไป แต่ไม่คิดว่าจะรบกวนองค์รัชทายาทเข้าจนได้หมู่จิ่งชูหันไปมองชายในความมืด แค่นเสียงเบาๆ สะบัดแขนเสื้อกล่าว: “ก็คือทาสที่องค์รัชทายาทสั่งสอนมาอย่างดีนั่นแหละ! ออกจากวังไปก่อเรื่องมั่ว ข้าก็ไม่สนยังไงก็ไม่ใช่ข้าที่เสียหน้า!”เสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตายาวลง ยกมุมปากเยาะหยันเย็นชา!“เจ้าหมายความว่า คนของข้าออกไปทำตัวเลอะเทอะก่อเรื่องงั้นหรือ?”เขาสายตาเย็นชากวาดไปที่เยว่เมอเยว่เมอหลังตรงขึ้นทันที รีบประสานมือกล่าว: “ทูลองค์รัชทายาท! ทุกอย่างในตำหนักบูรพาเป็นปกติ ไม่มีผู้ใดออกจากวังโดยพลการ”หมายความว่าไม่มีอะไรผิดปกติเสี่ยวเสวียนฉียิ้มเยาะอีกครั้งมองไปที่หมู่จิ่งชู เลิกคิ้วขึ้น“ข้าจะถือว่าคุณชายผู้ดีกินยาผิดคืนนี้ ค่อยๆ กลับไปเถอะ ไม่ต้องส่ง!”คนหนึ่งเป็นคนนอก อีกคนเป็นองครักษ์ของตัวเอง! เสี่ยวเสวียนฉีจะเชื่อใคร นี่ไม่ชัดเจนหรือ?หมู่จิ่งชูขมวดคิ้ว ดูเหมือนประหลาดใจ: “นางปรากฏตัวที่ร้านอาหารในเมือง ท่านจะบอกว่าไม่รู้จริงๆ หรือ?”เขาพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว ไม่เชื่อว่าเสี่ยวเสวียนฉียังจะแกล้งโง่ไม่เข้าใจ!นอกจากนาง!ระหว่างพวกเขาสองคน ยังจะมีใครอ
