่เธอเกือบจะหมดสติ เธอจะกัดฟันบีบแผลบนแขนแรงๆ! ใช้ความเจ็บปวดปลุกตัวเองให้ตื่น!มีเสียงฝีเท้าอีกครั้ง เธอรีบหลบทันทีที่ซ่อนตัวคือมุมมืดใต้บันไดหักเลี้ยวบนชั้นสองตอนนี้เธอผอมบางมาก เมื่อหดตัวตรงนี้จึงพอดี“ท่าน เชิญทางนี้ครับ!” มีเสียงประจบของเด็กรับใช้ดังมา “ด้านในห้องรับรองเตรียมทุกอย่างตามที่ท่านต้องการไว้พร้อมแล้วครับ”คำว่า “ท่าน” ทำให้เสินจื่ออี้สะดุ้งไปทั้งตัวเธอเอียงหน้ามองออกไปอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นชุดขาวคุ้นตาพร้อมลายนกกระเรียนสีฟ้า เธอหลับตาลง!เธอเดาว่าจะเป็นเขา แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเขาจริงๆ!ในครึ่งชีวิตอันน่าเวทนาของเธอ เขาไม่เคยมองเธอด้วยซ้ำ ไม่เคยเก็บเธอมาใส่ใจเลย!ตอนนี้ เธอไม่ได้โง่เขลาพอที่จะคาดหวังอะไร เพียงหวังว่าพวกเขาสองคนจะแยกทางกันไป! ไม่มีเรื่องพัวพันกันอีกแต่ทำไม เขาถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป?เมื่อก่อนเธอหวังที่จะได้รับความสนใจจากเขามาก แต่ตอนนี้เธอไม่ต้องการแล้วเขากลับมารังแกเธอไม่หยุด!เธอตอบสนองรุนแรงเกินไป จนไปชนถังไม้ข้างๆ!เสียงนั้นทำให้มู่จิ่งชูที่เดินอยู่ที่ระเบียงหยุดชะงักเขาหันไปมองข้างๆ ตรงนั้นมืดสนิท เห็นเพียงถังไม้ที่ยังคงส่ายไม่หยุดมู่จิ่งชูจ้องมอง ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน“ท่านครับ มีอะไรหรือเปล่า?” เด็กรับใช้มองตามสายตาของมู่จิ่งชูมู่จิ่งชูดึงสายตากลับ “ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ อย่าให้เสียเวลาของข้า”“ครับ เชิญท่านขึ้นชั้นสามเลยครับ!”ตอนนี้เขาเป็นคุณชายผู้ดี แต่ก็รั
