บราชการด้วย การถูกเรียกว่า “ท่าน” จึงเป็นเรื่องปกติหลังจากมู่จิ่งชูเดินไปได้สองสามก้าว เหมือนรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ พอหันกลับไปมองอีกครั้งถังไม้ที่โค้งมุมทางเดินหยุดส่ายแล้ว ดูไม่มีอะไรผิดปกติใครก็ตามที่ซ่อนอยู่ในนั้นคงหนีไปแล้วแต่สายตาของเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคมกริบ…ทางฝั่งเสินจื่ออี้ที่ออกจากมุมมืดของทางเดินแล้ว กำลังพิงอยู่ที่มุมชั้นหนึ่ง หายใจลึกๆ เพื่อให้ตัวเองสงบลงโถงชั้นหนึ่งกำลังคึกคัก เธอไม่อาจออกไปทางประตูหน้าได้จำเป็นต้องหาทางไปลานหลังก่อน แล้วค่อยออกทางประตูเล็กโชคยังดี การลงบันไดครั้งนี้ นอกจากเจอมู่จิ่งชูแล้ว ไม่ได้เจอใครอีกเลยตอนที่เสินจื่ออี้กำลังจะถอนหายใจ เด็กรับใช้ที่ลานหลังโรงเตี๊ยมก็เห็นเธอเข้า“เจ้าเป็นใคร? ใครอนุญาตให้เข้ามาที่นี่?”“นางวิ่งลงมาจากข้างบน! จับตัวนางไว้เร็ว!”คนมากมายล้อมเข้ามาทันที!สีหน้าเสินจื่ออี้เปลี่ยนไป เธอช้อนตามองข้างกำแพง ใช้แรงทั้งหมดผลักกองไม้ที่พิงอยู่ให้ล้มลง!แล้วก็วิ่งไปที่ประตูเล็ก!เธอกดแผลตัวเองตลอดทางเพื่อให้ตื่นตัว พลางวิ่งสุดชีวิตไปข้างหน้า!ในที่สุดก็หนีออกจากประตูเล็กได้ แต่คนข้างหลังยังคงไล่ตามอย่างไม่ลดละขณะกำลังจะวิ่งออกจากประตูเล็ก ตรงเข้าไปในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุดในซอย เธอหันกลับไปมอง!ข้างหลัง คือพนักงานโรงเตี๊ยมที่ถือกระบองวิ่งไล่ตามเธอ!และมู่จิ่งชูที่รู้ตัวแล้ว ลงมาข้างล่างวิ่งไล่ตามเธอ!ในความมืด เธอมองไม่เห็นใบหน้าของ
