เขาผลักเธอออก สะบัดเสื้อหันหลัง เงยหน้าหัวเราะ!“ฮ่าๆ… จริงหรือ? น่าเสียดาย เจ้าคงไม่ได้สมหวัง”“ไปให้พ้น!!”คำพูดนี้มีความหมายลึกซึ้งแต่เสินจื่ออี้คิดเพียงว่า เขาหมายถึงเขาจะไม่ปล่อยให้เธอตายได้ง่ายๆ ตอนนี้เธอไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้นในที่สุดก็หายใจได้ เสินจื่ออี้ลุกขึ้นยืน กุมคอที่เจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำจ้องมองแผ่นหลังอันเย็นชาของเขา“เสี่ยวเสวียนฉี ฉันเกลียดเจ้า”“ชาตินี้ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ ฉันจะใช้ทุกวินาทีของชีวิตฉัน เกลียดเจ้า! เกลียดเจ้า!”เธอปาดน้ำตาออก แล้วหันหลังกลับทันที!ขณะที่กำลังจะออกจากห้อง เสินจื่ออี้เหลือบมองเห็นแผลบนหลังของเขาที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมาอีกครั้งเพราะเขาเคลื่อนไหวแรงเกินไปบาดแผลนั้นใหญ่มาก น่าสยดสยอง!เห็นได้ชัดว่าคืนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใด!แต่ตอนนี้เสินจื่ออี้ไม่มีใจจะคิดถึงเรื่องพวกนั้น แววตาของเธอสั่นระริก กัดริมฝีปาก เดินโซเซออกไป
