หนักว่า ความ ‘มีชีวิตชีวา’ ทั้งหมดนี้ของนาง ล้วนเป็นเพราะผู้ชายอีกคนหนึ่ง… ทะเลสาบหัวใจของเขาที่ถูกบดขยี้ ก็เหมือนถูกลมหนาวพัดผ่าน กลายเป็นเศษน้ำแข็งมากมาย ค่อย ๆ แทงเข้าไปในหัวใจอันแข็งกระด้าง!ค่อยๆ แววตาอ่อนโยนปรากฏในดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีชั่วครู่ แต่แล้วก็ถูกแทนที่ด้วยความดุดัน!สายตาอันซับซ้อนของเขาค่อย ๆ กลับมาเย็นชา เขายกใบหน้าเล็กที่เปรอะไปด้วยน้ำตาของนางขึ้น ไม่สนใจการปัดป้องของนาง ก้มลงจูบนางอย่างรุนแรงและแข็งกร้าว ริมฝีปากและฟันบดเบียดกัน!“อยากตายหรือ? เจ้ายังไม่มีสิทธิ์”“อย่าคิดใช้ความตายหนีไปจากข้า ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป ยิ่งไม่มีทางปล่อยให้เจ้าไปอยู่ข้างกายเสี่ยวเย่ที่เจ้าคิดถึงนักหนา ถ้าไม่อยากให้คนที่เจ้าใส่ใจเป็นอันตราย ก็รีบล้มเลิกความคิดพวกนี้ซะ! เพราะนี่เป็นสิ่งที่เจ้าเป็นหนี้ข้า เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่เพื่อชดใช้ทีละน้อย!”จูบของเขาช่างแข็งกร้าวเสมอ ราวกับต้องการดูดกลืนทุกอย่างของนางวันนี้ก็ไม่มีการยับยั้งชั่งใจใด ๆราวกับเป็นการระบายบางอย่าง และเป็นการเตือน!เสินจื่ออี้พยายามต่อต้าน แต่หมัดที่ทุบลงบนร่างเขานั้น สำหรับเขาแล้วเป็นเพียงการจั๊กจี้เล่นของลูกแมวเท่านั้นในที่สุด เขาถึงกับยกชายกระโปรงของนางขึ้น ครอบครองทุกอย่างของนางอย่างไร้ยางอาย!จากบนลงล่าง แทบจะจูบทุกตารางนิ้วของร่างกายนาง!จนกระทั่งร่างของเสินจื่ออี้อ่อนระทวยลงทีละน้อย อ่อนระทวยลงข้างชายเสื้อคล
