ุมของเขา แม้แต่เสียงร้องไห้ก็ไม่มีแล้ว เขาถึงยอมปล่อยนางไป!เสี่ยวเสวียนฉีก้มตัวลง เกี่ยวคางของนาง จ้องมองนางด้วยสายตาตรวจสอบ พูดทีละคำ “ดังนั้น เจ้าลองตายดูสิ! แม้แต่ความตาย ก็ต้องให้ข้าเป็นคนส่งเจ้าไปด้วยมือของข้าเอง!”สายลมในป่าเขาช่างลึกล้ำนัก ไม่รู้ว่าเขาจากไปนานเท่าไร เสินจื่ออี้นั่งทรุดอยู่บนพื้นเพียงลำพัง น้ำตาแห้งไปนานแล้วจ้องมองไปยังทิศทางที่เขาจากไป นางหัวเราะเบา ๆดังนั้น ที่เขาไปที่ตำหนักชงฮวาในตำหนักชั่วคราว บังคับให้มู่จิ่งชูคุกเข่าขอโทษ แม้กระทั่งหลายครั้งที่ไปหาจางเยียนเยียน! ไม่ใช่เพราะเขาใส่ใจ!ทุกสิ่งที่เขาทำ ล้วนเป็นเพราะ เขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำร้ายนาง เขาเท่านั้นที่ควรเป็นคนส่งนางไปสู่ความตาย! ไม่ใช่คนอื่น!สายลมโหมกระหน่ำ ขณะนี้เสินจื่ออี้ที่จมอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ระหว่างนางกับเสี่ยวเสวียนฉีเมื่อสักครู่ ถูกมองเห็นอย่างชัดเจนหลังต้นไม้ คนผู้นั้นขี่ม้าอยู่ มือที่กำบังเหียนม้ากราชับแน่นขึ้น เส้นเลือดบนหลังมือค่อย ๆ ปูดขึ้น…สุดท้าย เสินจื่ออี้ก็ไม่รู้ว่าตัวเองออกจากป่าได้อย่างไรแต่โชคดีที่นางเป็นเพียงนางกำนัลที่ไม่มีใครสนใจ การออกจากสนามล่าสัตว์ไปนานขนาดนี้ ก็ไม่ได้ทำให้ใครสนใจมากนักเมื่อกลับไป เสินจื่ออี้ก็ไม่ได้พบเสี่ยวเสวียนฉีอีกเลยก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าเขาจะไม่เข้าร่วมการล่าสัตว์วันนี้ ไม่รู้ว่าเขาไม่ได้เข้าร่วมแล้วทำไมเมื่อสักครู่ถึงปรากฏตัวที
