่นี่ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่นางควรสนใจนึกถึงเหอซุ่ยที่เห็นเมื่อคืนเหอซุ่ยได้รับบาดเจ็บเพราะเขา รีบวิ่งมาจากวังด้วยความกังวล แสดงว่าเป็นห่วงเขาจริง ๆ ถ้าเขาไม่อยู่ ก็น่าจะไปอยู่กับนางสินะ!มีแต่ความเป็นไปได้นี้เท่านั้น นางคิดเช่นนั้นแต่เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องของคนอื่น เสินจื่ออี้ไม่ได้ใส่ใจวันนี้ที่ภูเขาชูอู่ซานไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใด ๆ เกิดขึ้นอีก แม้จะเห็นจางเยียนเยียนในที่นั่งของสนามล่าสัตว์ นางก็ไม่ได้มาหาเรื่องอีกอย่างมากก็แค่ใช้สายตาอาฆาตจ้องมองเสินจื่ออี้ไม่หยุดนอกจากจางเยียนเยียน ยังมีเสี่ยวจื่อหรูที่จ้องมองนางด้วยมู่จิ่งชูคงจะยังฟื้นจากอาการบาดเจ็บไม่หาย วันนี้จึงไม่ได้ปรากฏตัวเสี่ยวจื่อหรูก็เหมือนเดิม มักจะมอบสายตาอ่อนโยนให้นางเสมอ เมื่อเห็นนางมองมา ก็พยักหน้าและยิ้มให้อย่างมีไมตรีแต่เสินจื่ออี้ในตอนนี้ ไม่รู้สึกถึงความสนิทสนมหรือความเมตตาใด ๆ จากใบหน้าไร้เดียงสาของนางอีกต่อไปค่อย ๆ สายตาที่นางจ้องมองเสี่ยวจื่อหรู เปลี่ยนจากความสงบเฉยไปเป็นความสงสารและเห็นใจที่จริง การตกหลุมรักมู่จิ่งชูนั้น เป็นเรื่องที่น่าสลดใจอย่างยิ่งเสี่ยวจื่อหรูรู้สึกเหมือนถูกเสินจื่ออี้มองทะลุบางอย่าง ความรู้สึกนี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจและไม่พอใจ ควรจะพูดว่า ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันที่ตำหนักบูรพา นางก็มีความรู้สึกผิดปกตินี้แล้วยิ่งไม่พอใจเมื่อถูกเสินจื่ออี้มองด้วยสายตาเวทนาเช่นนี้ ราวกับนางต่างหาก
