ที่เป็นคนทุกข์ทรมานไม่ นางมีความสุขนางมีมู่จิ่งชู และมู่จิ่งชูก็ต้องเป็นของนางคนที่ทุกข์ทรมานคือเสินจื่ออี้ คือนางต่างหาก!เสินจื่ออี้ไม่ได้สนใจการเปลี่ยนแปลงในสายตาของเสี่ยวจื่อหรู เพียงแค่โค้งตัวให้เสี่ยวจื่อหรูเล็กน้อย แล้วหมุนตัวเดินออกจากที่นั่นวันหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วได้ยินว่าการล่าสัตว์วันนี้ราบรื่นดี ราวกับปัดเป่าเงามืดที่ปกคลุมภูเขาชูอู่ซานในหลายวันนี้ ฮ่องเต้ฉงหมิงก็ทรงพระสำราญพระทัยอย่างยิ่ง!เสินจื่ออี้คิดว่า วันเวลาของนางที่ภูเขาชูอู่ซาน ก็จะได้พบกับความสงบสุขเสียทีไม่คิดว่าข่าวหนึ่ง จะทำลายความเงียบสงบครั้งสุดท้ายในยามที่วันกำลังจะสิ้นสุด!ในขณะที่การล่าสัตว์กำลังจะสิ้นสุดลง ร่างของทหารคนหนึ่งที่ขี่ม้า พุ่งออกมาจากสนามล่าสัตว์อย่างกะทันหัน ตะโกนออกไปอย่างร้อนรน!“มีใครบ้าง! รีบตามข้าเข้าไปในป่า! องค์ชายสี่เกิดเรื่องในนั้น!”ตอนนี้ผู้คนในที่นั่งศาลาส่วนใหญ่แยกย้ายไปแล้ว แม้แต่ฮ่องเต้ฉงหมิงก็เสด็จกลับตำหนักชั่วคราวแล้วเสินจื่ออี้กำลังเก็บของกับนางกำนัลคนอื่น ๆ เมื่อได้ยินเสียงตะโกนนั้น สีหน้าของนางเปลี่ยนไป มือที่ถือถาดสั่นและทำตกพื้นเสี่ยวเย่?นางรีบวิ่งไป แทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ตรงนั้น มองออกไปยังสนามล่าสัตว์ด้วยความกังวล!การล่าสัตว์วันนี้ถือว่าจบแล้ว เสี่ยวเย่ไม่ควรจะออกไปเสียตั้งนานแล้วหรือ ทำไมยังอยู่ข้างในอีก?แต่สนามล่าสัตว์ถูกทหารล้อมไว้อย่างแน่นหนา ยิ่งไม
