ประณีตในมือ เมื่อได้ยินเสียงนั้น สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบซ่อนมีดไว้แล้วหันไปคำนับพระสนมเอกซวี่ที่ปรากฏตัว“พระมารดา ท่านมาได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”พระสนมเอกซวี่เดินเข้ามา พลางสำรวจสีหน้าของเขา แล้วแกล้งทำเป็นไม่พอใจ“แม่ถามเจ้าก่อน แต่เจ้ากลับย้อนถามแม่เสียนี่!”เสี่ยวเย่รีบอธิบาย “ลูกไม่ได้มีความหมายเช่นนั้น ลูกแค่บังเอิญผ่านมาทางนี้…”“เจ้ายังจะปิดบังแม่อีกหรือ?” พระสนมเอกซวี่มองออกทะลุปรุโปร่ง แล้วแค่นเสียงเย็น “นี่เป็นที่พักของนางกำนัล เห็นได้ชัดว่าการล่าสัตว์กำลังจะเริ่มแล้ว เจ้าเป็นถึงองค์ชาย และยังเป็นผู้นำในการป้องกันครั้งนี้ ไม่อยู่ที่สนามล่า กลับมาที่นี่?คิดจริงๆ หรือว่าแม่จะหลอกง่าย?”“พระมารดา ลูก…ไม่เกี่ยวกับนาง เป็นลูกเองที่มา”“เจ้าตื่นเต้นอะไร? แม่ว่าเจ้าหรือ?” พระสนมเอกซวี่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อยู่ในค่ายทหารมานาน รายล้อมด้วยผู้ชายตัวใหญ่ๆ จู่ๆ ก็พบใครสักคน เกิดความรู้สึกขึ้นมา ก็เป็นเรื่องปกติ”“แม่เห็นออกว่า คนนั้นเป็นคนที่เจ้าแคร์จริงๆ เมื่อเป็นเช่นนั้น แม่ก็จะไม่ขัดขวางอะไรเจ้า”ในดวงตาของเสี่ยวเย่มีความประหลาดใจปรากฏขึ้นเขาคิดว่าพระสนมเอกซวี่ผู้ให้ความสำคัญกับสถานะมากที่สุด จะคัดค้านอย่างหนักหรือแม้กระทั่งไม่อนุญาตให้เสินจื่ออี้ติดต่อกับเขาไม่คิดว่าพระมารดาจะเปิดกว้างเช่นนี้?“ดูสายตาเจ้าสิ แม่ไม่ใช่เสือกินคนสักหน่อย กลัวอะไร?” พระสนมเอกซวี่ยิ
