ยในครั้งนี้หมอหลวงเดินอย่างเร่งรีบ ดูเหมือนกำลังมุ่งหน้าไปยังตำหนักเจาหมิงนางรู้ว่าที่นั่นคือที่พักของเสี่ยวเสวียนฉีในตำหนักชั่วคราวเสินจื่ออี้พลันหันไปมองทางที่เสี่ยวเสวียนฉีจากไปก่อนหน้านี้ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัยฮ่องเต้ฉงหมิงอาจไม่ได้สังเกต แต่นางกลับรู้สึกได้เมื่อครู่ในตำหนัก เสี่ยวเสวียนฉีดูเหมือนปกติ แต่ร่างของเขากลับมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ และสีหน้าของเขา แม้ในความมืด ก็ยังเห็นได้ถึงความซีดเซียวจากการเสียเลือดเพียงแต่ตอนนั้นนางไม่ได้คิดมากถึงรายละเอียดเหล่านี้ตอนนี้คิดดูแล้ว ถึงนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เขาถูกแทงหลายดาบที่เชิงเขาคนผู้นี้ ช่างดื้อรั้นเหลือเกินหรือว่า เขาไม่ได้ไปหาหมอหลวงเลยตลอดเวลาที่ผ่านมา? เขาไม่รักชีวิตตัวเองแล้วงั้นหรือ?ในหัวของเสินจื่ออี้ พลันนึกถึงคำพูดของจางเยียนเยียนในป่าก่อนหน้านี้ ฝีเท้าที่กำลังจะจากไป ราวกับถูกเทตะกั่วใส่ ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปดูสักหน่อยเถอะ!แค่แวบเดียว!รู้ผลลัพธ์ที่ต้องการแล้วก็จะไป!เมื่อเสินจื่ออี้มาถึง ในตำหนักเจาหมิงสว่างไสวด้วยแสงเทียนหมอหลวงเพิ่งเข้าไป ข้างในกำลังมีเสียงของเสี่ยวเสวียนฉีตวาดดัง“ออกไปให้หมด! ใครเป็นคนเรียกหมอหลวงมา? ไป! ไปสิ! องค์ชายยังไม่ได้จะตายใครเรียกหมอหลวงมากัน!”หมอหลวงและคนรับใช้ในนั้น ต่างถูกเสี่ยวเสวียนฉีไล่ออกมารวมถึงเยว่เมอด้วยไม่นาน ตำหนักเจาหมิงก็เงียบสงบลงจากเงาที่สะท้อนบนหน้าต่าง เห็นได้ว่าหลังจากเส
