ญิงสาวอีกคนก็ไปแอบอยู่ที่จุดคุ้นเคยไม่ไกลนัก ขณะนี้เธอยืนกระทืบเท้ากัดฟันอยู่ตรงนั้น ราวกับอยากจะกินเสินจื่ออี้ที่อยู่ในเต็นท์ทั้งเป็น!จางเยียนเยียนยังคงแค้นเคืองไม่หายอีกทั้งยังรับไม่ได้ที่เสินจื่ออี้หลุดพ้นจากเรื่องระหว่างเสี่ยวเย่กับมู่จิ่งชูได้อย่างปลอดภัย!สายตาของเธอยิ่งเต็มไปด้วยความริษยาและความอาฆาตมากขึ้นแต่ยังไม่ทันที่เธอจะทำอะไร ลมเย็นก็พัดมาจากเส้นทางบนภูเขาเบื้องหลัง จางเยียนเยียนถูกใครบางคนโยนออกมาแล้ว!จางเยียนเยียนถูกเหวี่ยงลงบนพื้นอย่างแรง ราวกับกระดูกจะหักหมด เงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับดวงตาโหดเหี้ยมอำมหิตของบุรุษผู้หนึ่ง เธอตกใจจนร้องกรี๊ดออกมา!ถูกจับได้เสียแล้ว!เธอคิดว่าครั้งนี้เธอแอบมาอย่างระมัดระวังมากพอแล้ว“ดูเหมือนเจ้าจะดื้อรั้นจริงๆ คำเตือนที่ข้าให้เจ้าก่อนหน้านี้ เจ้าเอาไปยัดไว้ในท้องหมาหมดแล้วสินะ ใช่ไหม!” องค์รัชทายาทโน้มตัวลงมองเธอด้วยสายตาโหดร้ายไร้ความปรานีจางเยียนเยียนตกใจจนถอยหลังไป!เสี่ยวเสวียนฉีจัดแต่งแขนเสื้อที่ยับของตน พลางเงยหน้าหัวเราะเย็นชา “เรื่องทั้งหลายไม่เกินสามครั้ง! ข้าไม่ใช่คนที่มีความอดทนมากนัก หากเจ้าคิดว่าหูคู่นี้ไม่มีประโยชน์ ข้าก็ช่วยเจ้าตัดมันทิ้งได้!”จางเยียนเยียนรีบปิดหูตัวเองทันที!“ข้าผิดไปแล้ว องค์รัชทายาท! ข้ามาที่นี่เพียงแค่ผ่านทางเท่านั้น ข้าไม่กล้าทำอะไรอีกแล้ว! จริงๆ นะ! จริงๆ!”“อย่างนั้นหรือ?”เสี่ยวเสวียนฉียิ้มอย่างน่าพิศวง มอง
