เสินจื่ออี้จะมีแรงสู้กับผู้ชายที่โตเต็มวัยได้อย่างไร?ยิ่งเธอเพิ่งรอดชีวิตกลับมาจากเขาด้านหลังด้วยแล้วภายใต้แรงกราชากอันแข็งกร้าวของมู่จิ่งชู เธอแทบไม่มีแรงต่อต้านเลยแม้แต่น้อย“พวกเธอกำลังทำอะไรกัน?”ขณะที่พวกเขากำลังกราชากกันไปมา เสียงผู้หญิงที่แฝงความประหลาดใจดังขึ้นอย่างกะทันหันสีหน้าของเสินจื่ออี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่ปฏิกิริยาของมู่จิ่งชูรุนแรงยิ่งกว่าเธอเสียอีก เขาปล่อยมือเธอโดยอัตโนมัติ!“จื่อหรู? เธอออกมาได้ยังไง?” สายตาของมู่จิ่งชูสั่นไหว เขาไม่กล้ามองหน้าเสี่ยวจื่อหรู แต่จากน้ำเสียงก็ยังฟังออกถึงความห่วงใยที่เขามีต่อเธอคนที่มากับเสี่ยวจื่อหรู ยังมีจางเยียนเยียนเมื่อเห็นสายตาที่พร่าเลือน ชัดเจนว่าจางเยียนเยียนกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างเสินจื่ออี้ก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเสี่ยวจื่อหรูเดินเข้ามา สายตาจับจ้องที่มือของทั้งสองคนที่เพิ่งสัมผัสกัน เธอขมวดคิ้วถามมู่จิ่งชู: “จิ่งชู เธอกับเธอ…”“จื่อหรู ฉันกำลังจะตามหาเธอพอดี! คราวนี้ที่เธอประสบอุบัติเหตุบนเขาด้านหลังทั้งหมดเป็นเพราะนาง นางควรมาขอโทษเธอ!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของเสี่ยวจื่อหรูดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เธอยังคงบีบผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น กัดริมฝีปากพูดว่า: “จิ่งชู เรื่องที่ฉันประสบเหตุไม่เกี่ยวกับเธอ เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันหรอก เรากลับกันเถอะนะ?”“ไม่ได้!” มู่จิ่งชูหันกลับมา ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นราวกับน้
