“องค์รัชทายาท! ชีวิตแลกชีวิต! เดินไปกับข้า ข้าจะไว้ชีวิตนาง! ว่าอย่างไร!” ชายชุดดำเสนอข้อแลกเปลี่ยน สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ท่าทางอัตโนมัติของเสี่ยวเสวียนฉีที่กำลังปกป้องเสินจื่ออี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน “ข้อเสนอนี้ สำหรับองค์รัชทายาท ไม่ขาดทุนนะ!”เมื่อตระหนักว่านางเป็นเพียง ‘เบี้ย’ ของชายชุดดำตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ก่อนหน้านี้เขาจะฆ่าคนอ้วนที่รังแกนาง ก็เพียงเพื่อเหลือชีวิตนางไว้เป็นเพียงเดิมพันเสินจื่ออี้ไม่รู้ว่าทำไม หัวใจพลันสั่นสะท้าน เมื่อเงยหน้ามองชายชุดดำตรงหน้าดวงตาทั้งสองข้างของนางแดงก่ำชายชุดดำไม่แม้แต่จะมองนาง พูดได้ว่าตั้งแต่เขาแน่ใจว่าเสี่ยวเสวียนฉีปรากฏตัวนางที่ไร้ประโยชน์ในการใช้งานแล้ว ก็ไม่คู่ควรให้เขาสนใจความเป็นความตายของนางอีกต่อไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมองดวงตาที่แดงก่ำของนางความรู้สึกเจ็บปวดแบบนี้แตกต่างจากความทรมานเมื่อถูกเสี่ยวเสวียนฉีทำให้อับอาย นางไม่อาจอธิบายความรู้สึกนี้ได้ชัด แต่มันทำให้นางอยากร้องไห้แต่เขาเข้าใจผิดชีวิตของนาง เสี่ยวเสวียนฉีไม่สนใจหรอก“ชีวิต?” ดวงตาอันเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีช้อนมองหญิงสาวที่อยู่บนหลังเขาหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “ชีวิตอันต่ำต้อยของนาง มีคุณค่าอะไรที่จะแลกกับชีวิตของข้า?”เสินจื่ออี้กัดริมฝีปาก ยิ้มขมขื่นอย่างไม่แปลกใจเลย“อีกอย่าง! จำไว้ ชีวิตนางเป็นของข้า จะให้นางตายหรือมีชีวิตอยู่ ขึ้นอยู่กับข้าเท่านั้น! ไม่ใช่พวกเจ้าที่จะมากำห
