นด!”“อยากเอาชีวิตข้า ก็มาเอาเองสิ!”เมื่อการเจรจาไม่เป็นผล ชายชุดดำก็ไม่อยากเสียเวลา เขาเงื้อมือ!“องค์รัชทายาท ขออภัยแล้ว!”สีหน้าของเสินจื่ออี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ฝ่ายนั้นมีคนมากมายและล้วนแต่เป็นพวกอันธพาล!เสี่ยวเสวียนฉีเพียงลำพัง เขาจะรับมือไหวจริงหรือ!ไม่นาน เสี่ยวเสวียนฉีและฝ่ายตรงข้ามก็เริ่มต่อสู้กันเพราะยังมีนางอยู่บนหลัง แม้เขาจะดูลำบาก แต่ก็ยังคล่องแคล่วกว่าที่เสินจื่ออี้คาดไว้มากแต่คนเดียวต้องต่อกรกับยอดฝีมือมากมายขนาดนั้น สุดท้ายก็เสียเปรียบ!ไม่นาน เสี่ยวเสวียนฉีก็มีบาดแผลตามร่างกายแต่เขาทำเหมือนไม่รู้สึกเจ็บ มือข้างหนึ่งประคองนาง อีกมือต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามนางรู้มาตลอดว่า ชายคนนี้ เหมือนคนบ้ายิ่งกว่าใครทั้งหมด!เสินจื่ออี้เริ่มร้อนใจ: “ปล่อยข้าลงเถอะ ท่าน…ไปเถิด!”ชายชุดดำคนนี้ต้องการเล่นงานเสี่ยวเสวียนฉี สำหรับพวกเขาแล้ว นางไม่มีประโยชน์อีกต่อไป พวกเขาก็ไม่สนใจว่านางจะเป็นหรือตาย แต่ถ้าเขายังคงอยู่ที่นี่ก็มีแต่ความตายเท่านั้น!เสี่ยวเสวียนฉีแย่งดาบยาวของอีกฝ่าย ป้องกันการโจมตีอีกระลอก หัวเราะเย็นชาพลางกล่าว: “ทาสคนหนึ่งกล้าสั่งนายด้วยหรือ? เสี่ยวเย่เป็นคนให้ความกล้าเจ้าหรือ?”“เสี่ยวเสวียนฉี!” เสินจื่ออี้โมโหขึ้นมาอาจเพราะนานแล้วที่นางไม่ได้เรียกชื่อเขาตรงๆ เสี่ยวเสวียนฉีดวงตาเย็นชาเคลื่อนไหวเล็กน้อย พลันชะงักไป และเพราะความเผลอเพียงชั่วขณะนี้ ไหล่ของเขาก็โดนดาบอีกที!คราว
