่างของเสินจื่ออี้โงนเงน ทันใดนั้นก็ล้มลงบนพื้น!เธอไม่กล้ามองกลับไปเธอก็กลัวเหมือนกัน เธอจึงเลือกที่จะไม่มอง เพียงแต่ใช้กำลังทั้งหมดคลานไปข้างหน้า! ราวกับว่าทำแบบนี้แล้วจะมีความหวัง!จนกระทั่งไหล่ถูกคนกดไว้ เสินจื่ออี้ไม่ทันคิดอะไรมาก คว้าดินบนพื้นขว้างใส่ดวงตาอีกฝ่าย!ตะโกนสุดแรง!“ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน!”“ไม่ต้องกลัว เป็นข้าเอง”