งตาสีแดงก่ำของซอมบี้นายแพทย์แสดงความโกรธออกมาเหมือนมนุษย์
น่าสนใจ
โกรธเป็นด้วย แถมยังรู้จักอดกลั้นอารมณ์อีก
หลินอันครุ่นคิด
ความเงียบ
ซอมบี้นายแพทย์แข็งทื่ออยู่กับที่ ดูเหมือนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง
ลังเล?
หัวใจของหลินอันไหววูบ ถ้าซอมบี้ตัวนี้มีความฉลาด ย่อมจะคิดได้ว่าถ้ามันไม่มีประโยชน์อะไรก็ต้องตายแน่นอน
แล้วมันกำลังลังเลอะไรอยู่?
หลินอันจงใจแสดงท่าทีไม่พอใจ มือขวาที่ถือดาบกระดูกออกแรงเล็กน้อย แกล้งทำเป็นจะลงมือ
วินาทีต่อมาก็จะบดขยี้หัวของมัน
“ของ..มี!”
มันสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าของหลินอัน ด้วยความร้อนใจจึงเค้นคำพูดออกมาได้สองสามคำ
“ของอะไร”
“ถ้าพูดมากอีกคำเดียวฉันจะฆ่าแก”
“แล้วก็ ถอดถุงมือออกมา ไม่งั้นฉันจะสับมือแกทิ้ง”
“ไม่…ได้!..ฉัน..ถอด..จะตาย!”
แววตาของมันฉายแววตื่นตระหนก ปกป้องมือขวาตามสัญชาตญาณ
“ไม่ถอดก็ตายตอนนี้!”
เจตนาฆ่าของหลินอันปะทุออกมา อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะเย็นลงไปหลายส่วน
ความโกรธถึงขีดสุด มันดูเหมือนจะไม่สามารถอดกลั้นความกระหายเลือดเนื้อได้อีกต่อไป
“โฮก!”
มือขวาที่สวมถุงมือของซอมบี้นายแพทย์พุ่งเข้าใส่หน้าอกของหลินอันอย่างประหลาดในทันที
แทนที่จะบอกว่ามันออกแรง สู้บอกว่าถุงมือพาร่างกาย
