เลือกพระสนม?“เจ้าทำให้เหมยหลางตกใจเกือบตายแล้ว! ฝนตกหนักขนาดนี้ ไปขี่ม้าทำไมกัน?โชคดีที่เยว่เมอไปเจอเจ้าทันเวลา ไม่อย่างนั้นถ้าเจ้าเป็นอะไรไป เหมยหลางจะวางใจได้อย่างไร!”ฮองเฮายวนโกรธจัด ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดอยู่บ้างหากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้ทะเลาะกับเสี่ยวเสวียนฉีเรื่องการเลือกพราชายาองค์รัชทายาท เขาคงไม่โกรธจนออกไปขี่ม้า! และคงไม่ตกม้าบาดเจ็บ!ในสายตาของฮองเฮายวน นี่เป็นความผิดของนางทั้งหมดเสี่ยวเสวียนฉีใช้แขนอีกข้างที่ยังดีอยู่พยุงตัวลุกขึ้น มองไปที่เยว่เมอ จ้องมองพลางกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนพบข้า”เยว่เมอพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย พวกเราพบพระองค์ตอนที่พระองค์สลบอยู่คนเดียวในโรงเก็บของเก่าที่ลานม้า”“ข้าอยู่คนเดียว?” เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้ว ราวกับพูดกับตัวเองเยว่เมออึ้งไป “องค์ชาย ตอนนั้นมีคนอื่นด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ?” อย่างมากก็แค่ขันทีที่ลานม้านั่นใช่ไหม?เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วแน่น ไม่พูดอะไรอีก“พอเถอะ อย่าพูดอะไรอีก นอนพักให้ดี!” ฮองเฮายวนกดเสี่ยวเสวียนฉีให้นอนลง“หมอหลวงบอกว่าแขนของเจ้าเป็นแผลเก่า มีแผลเก่าแล้วยังปิดบังไม่ยอมบอกเหมยหลาง! เจ้านี่…”เสี่ยวเสวียนฉีนอนเอนหัวบนหมอน พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความโกรธเคืองในดวงตาก็จางหายไป เหมือนเด็กหนุ่มวัยเช่นเขาควรเป็น เขายักคิ้วอย่างเกียจคร้านให้ฮองเฮายวน“เหมยหลาง ลูกเป็นขนาดนี้แล้ว ท่านยังจะบังคับให้ลูกไปเลือกชายาอีกหรือ?”ฮองเฮายวนจ้องเขาอย่างดุ
