็นเสินจื่ออี้ที่เดินตามเยว่เมอเข้ามา สีหน้าของเขาก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด!“ทำไมนางถึงมา? ใครให้นางมา!”ได้ยินความไม่พอใจในน้ำเสียงที่เขาไม่ได้ปิดบัง เสินจื่ออี้ขบริมฝีปาก ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมสีหน้าของเยว่เมอก็แข็งไปเช่นกัน “องค์ชาย นางมารับใช้ท่านดื่มยาพ่ะย่ะค่ะ”“นางนะหรือ?” เสี่ยวเสวียนฉีหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “นางมาแล้ว เจ้าคิดว่าเราจะดื่มยาลงหรือ!”เยว่เมอเงียบอีกครั้ง คิดในใจว่าไม่ใช่องค์ชายที่มีความคิดเช่นนี้หรอกหรือ?เขาหันไปมองเสินจื่ออี้อีกครั้ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย เตรียมจะพาคนกลับไปแต่แล้วก็ได้ยินเสียงเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีดังขึ้นอีกครั้ง“รอคนอื่นมาอีก เรายังจะดื่มยาหรือเปล่า! วันนี้จำเป็นต้องยอมแล้ว ให้นางเข้ามา!”
