มาอีกครั้งก็บ่ายแล้วเดิมตั้งใจจะลากลับวังเลย แต่ร่างกายทนไม่ไหวจริงๆ แค่ออกจากประตูเดินสองสามก้าวก็ใช้พลังไปครึ่งตัวแล้ว เรื่องกลับไปจึงต้องพักไว้ก่อน แต่เธอเป็นเพียงนางกำนัลผู้มีความผิดคนหนึ่ง จะรบกวนจวนของผู้อื่นนานไม่ได้หวังเพียงว่าจะสามารถกลับไปได้ในคืนนี้“ดูนั่น นั่นแหละคือเธอ!”“หา? เธอคือธิดาผู้สืบสกุลตระกูลเสิ่นหรือ ทำไมเธอถึงได้น่าเกลียดขนาดนี้ ดูย่ำแย่กว่าขอทานที่ฉันเห็นตามท้องถนนอีก”“แน่นอนว่าเป็นเธอ แม่ไม่ได้บอกเสมอหรือ คนที่จิตใจดำมืด ก็ไม่มีทางสวยงามไปได้”“แล้วทำไมเธอถึงไม่ตายละ ในเมื่อเธอเป็นผู้มีความผิด คนที่ทำผิด เหมือนท่านอาจารย์เสิน ไม่ควรได้รับการลงโทษที่สมควรหรอกหรือ แม่บอกว่า พวกเขาทั้งหมดเป็นคนผิด เป็นคนผิดของแคว้นเป่ยฉีของเรา คนผิดก็ควรตาย!”นอกลานเล็กที่เสินจื่ออี้พักอยู่ มีเงาร่างสองร่างซ่อนตัวอยู่ที่ประตูกำลังกระซิบกระซาบกันเสียงเด็กๆ ฟังแล้วรู้ได้เลยว่าเป็นเด็กเล็กสองคนได้ยินว่าหมอหลวงหลินผู้เฒ่ามีหลานฝาแฝดชายหญิงคู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นพวกเขา“เอ๊ะ เธอมองมาแล้ว วิ่งเร็ว!”“พี่ชาย รอหนูด้วย!”ทั้งสองคนวิ่งหนีไปราวกับเห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดเด็กหญิงตัวน้อยเพราะรีบร้อนจึงล้มลงนั่งกับพื้นเด็กชายเป็นห่วงน้องสาวจึงวิ่งกลับมา แต่เขาก็เป็นเพียงเด็กน้อย ไม่สามารถอุ้มเด็กหญิงที่เท้าเคล็ดขึ้นมาได้“เป็นอะไรไหม เจ็บหรือเปล่า” เสินจื่ออี้เดินมาด้วยความเป็นห่วงทั้งสองตกใจพา
