กันถอยหลังไป!โดยเฉพาะเด็กหญิงตัวน้อย เดิมไม่ได้ร้องไห้ แต่ตอนนี้ถูกทำให้ตกใจจนร้องไห้เสียงดัง!เสินจื่ออี้เลิกคิ้ว: “พวกเจ้ากลัวข้ามากเช่นนั้นหรือ”“แน่นอนอยู่แล้ว! เธอน่าเกลียดมาก เหมือนผี และยังมีชื่อเสียงเลวร้าย คนอื่นพูดว่า เธอเป็นความอับอายของชนชั้นสูงแค้วนเป่ยฉี!” เด็กชายพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ ชี้ด่าเธอ และยังหยิบก้อนหินขว้างใส่ร่างของเธอ!“ห้ามเข้ามา ห้ามเธอเข้ามา! ไปให้พ้น! ไปให้พ้น!”เสินจื่ออี้ถูกขว้างจนร่างโงนเงน ใบหน้าซีดลงเล็กน้อยเธอไม่ได้เดินหนีไป แต่เดินเข้าไปหาทั้งสองอย่างเงียบๆเด็กชายยังอยากจะหยิบก้อนหิน แต่ก้อนหินรอบๆ ถูกขว้างไปหมดแล้ว จะหาจากที่ไหนได้อีก?เขาได้แค่ใช้ร่างเล็กๆ ของตัวเองยืนบังหน้าน้องสาวด้วยความตกใจ: “ห้ามเธอทำร้ายน้องสาวข้า!”ครั้งหนึ่ง เคยมีคนปกป้องเสินจื่ออี้แบบนี้แต่ตอนนี้ พวกเขาไม่อยู่แล้วและเธอก็เหลือแค่ชื่อเสียงที่เลวร้าย แม้แต่การมีชีวิตอยู่ก็เป็นความผิดความรู้สึกที่ถูกปกป้อง ช่างดีเหลือเกินเสินจื่ออี้มองร่างเล็กๆ สองร่างตรงหน้า ราวกับนึกถึงเรื่องเก่าๆ มากมายของตัวเอง ใบหน้ามีรอยยิ้มมากขึ้น แล้วเปลี่ยนเป็นทำหน้าเข้ม เท้าสะเอวพูดว่า“ใช่ ข้านี่แหละคือผี เป็นวิญญาณอาฆาตที่มาเอาชีวิตพวกเจ้าทั้งสอง ยังไม่รีบมอบชีวิตมา!”เด็กชายร้องเสียงดัง เกือบฉี่ราดกางเกงตรงนั้นเลย!“แต่ถ้าพวกเจ้าทั้งสองทำตัวว่าง่าย ไม่อาละวาด ข้าอาจจะใจกว้างหน่อย แต่ต่อจากนี้ต้องฟังข้
