่จู่ๆ ก็หายไปจากโลกนี้ ไม่เหลือร่องรอยเส้นทางนี้นางเดินมานาน นางจะไม่ยอมให้มันถูกตัดขาดเพราะเสินจื่ออี้คนเดียวเด็ดขาด!หงเอ๋อดูเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง สายตาเยียบเย็นลง แล้วรีบหายไปอย่างรวดเร็ว“เมื่อกี้ ทางโน้นมีคนหรือ?” อวี้เอ่อร์โผล่หน้าถามเสี่ยวจือเงยหน้ามองไปแวบหนึ่ง“ที่ไหนมีคนล่ะ?”อวี้เอ่อร์หันกลับมา: “ข้านึกว่าพี่จื่ออี้กลับมาแล้ว”เสี่ยวจือแค่นเสียง: “ตอนนี้นางคงอยู่ต่อหน้ารัชทายาท เอาอกเอาใจเขาอยู่แน่ๆ”อวี้เอ่อร์ทำหน้าบึ้ง คราวนี้ดูเหมือนจะโกรธจริงๆ“เสี่ยวจือ ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าพูดถึงคนอื่นแบบนี้ คืนนี้ถ้าไม่ใช่เพราะนางขอร้อง ลิ้นเจ้าก็หลุดไปแล้ว”เสี่ยวจือสายตาวูบไหว แล้วเบ้ปากไม่พูดอะไรอีกที่จริงเสินจื่ออี้กลับมาแล้ว แต่นางถูกเยว่เมอส่งกลับมาเป็นการส่วนตัว จึงไม่มีใครในตำหนักบูรพารู้ตอนนี้ที่หน้าประตูเรือนนางกำนัลเสินจื่ออี้หันไปมองเยว่เมอเยว่เมอมีสีหน้าหม่นหมองตลอดทาง ความจริงแล้วครั้งก่อนเสินจื่ออี้ก็รู้สึกได้ว่าเยว่เมอมีอคติกับนางลึกกว่าที่นางคิดไว้แต่ก็เข้าใจได้ เยว่เมอเป็นคนของเขาอย่างไรเสีย“ขอบคุณเยว่เมอ ท่านกลับไปรายงานได้แล้ว ข้ากลับมาเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้ฝ่าฝืนคำสั่งของเขาที่จะไปพบใครทั้งนั้น บอกเขาว่าให้วางใจได้”เยว่เมอที่สีหน้าไม่ค่อยดีตลอดทางอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งดูเลวร้ายลง“เจ้ากำลังพูดอะไร นี่จงใจติเตียนองค์ชายใช่ไหม?”เขาแค่นเสียงอย่างเย็นชา!“ในโลกนี้ เ
