จ้าเป็นคนที่ไม่มีสิทธิ์พูดไม่ดีกับองค์ชายที่สุด!”เสินจื่ออี้ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเยว่เมอถึงโกรธ นางพูดผิดตรงไหนหรือ?เขาเองนั่นแหละที่ไม่ยอมให้นางไปพบเสี่ยวเย่อย่างไร้เหตุผล แม้แต่การกลับวังก็ยังต้องถูกคนของเขาคอยจับตาดูตลอดทาง คนที่ถูกทำร้ายและต้องกลืนความขมขื่นลงไปคือนาง คนที่ถูกเขาหยอกเย้าบนเตียงแล้วโยนทิ้งไปอย่างไร้ค่าก็คือนางทำไมคนอื่นถึงรู้สึกว่านางเป็นฝ่ายผิด นางเป็นคนทำไม่ดีกับเสี่ยวเสวียนฉี?ในอดีต นางเคยทำผิดต่อเขาจริงๆแต่นางก็พยายามแก้ไขแล้ว แต่เขากลับเลือกที่จะเพิกเฉย แม้นางจะพยายามบอกความจริงกับเขาแล้วว่า น้ำชาปลุกสติถูกใส่ยาไว้ล่วงหน้าแล้วผลเป็นอย่างไร? เขาไม่สะทกสะท้าน แม้แต่จะเจอหน้านางก็ไม่ยอม มีแต่ความเกลียดชังอย่างที่สุดเสินจื่ออี้คนก่อน เมื่อเผชิญกับอคติและความไม่ยุติธรรมจากเยว่เมอในคืนนี้ อาจจะร้องไห้และบอกเล่าความทุกข์ทรมานที่นางได้รับ แต่ตอนนี้นางเรียนรู้ที่จะเงียบ“ท่านคิดว่าข้าเป็นฝ่ายทำผิดต่อเขา ก็เป็นอย่างนั้นแหละ รบกวนหัวหน้าเยว่เมอช่วยกลับไปบอกองค์ชายแทนข้าสักคำว่าขอบคุณ ขอบคุณที่เขาส่งคนมาคุ้มกันในคืนนี้ แต่ความกรุณานี้หนักเกินไป ข้าเป็นแค่นางกำนัล คงรับไม่ไหว ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกเลย”“เจ้า!” เยว่เมอโกรธจนอกเจ็บ ชี้หน้านางแทบจะด่า “ฟังคำพูดของเจ้าสิ! น่าเสียดายที่องค์ชายยังเสี่ยงภัยไปที่หรูชุนเยว่เพื่อแก้แค้นแทนเจ้า!”เสินจื่ออี้อึ้งไปเล็กน้อย แล้วก้มหน
