ในย่านที่ตั้งค่ายหลักกลับคืนสู่ความเงียบงันเหมือนเดิมเยว่เมอรีบนำยาจากในค่ายทั้งหมดมาให้ เสี่ยวเสวียนฉีรับมาแล้วเตะเขาออกไปทันที!เสินจื่ออี้ยังอยู่ในภวังค์ เขากลับมาอยู่เบื้องหน้านางแล้ว โยนยาทั้งหมดไว้ตรงหน้า!“เหม่ออะไรอยู่ คิดว่าไม่มีมือหรือไง? หรือยังอยากให้เราทายาให้เจ้าอีก?” เสี่ยวเสวียนฉีเหลือบมองนางด้วยสายตาเย็นชาที่แท้ตั้งแต่เมื่อครู่ เขาไม่ได้ต้องการตัวนาง แต่ต้องการตรวจดูบาดแผลบนร่างของนางเสินจื่ออี้รู้สึกประหลาดใจและไม่คาดคิดนางไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนี้ แต่ภายใต้น้ำเสียงเย็นชาที่ออกคำสั่ง นางก็ยื่นมือไปหยิบยาโดยไม่รู้ตัวแต่กลับคว้าน้ำเปล่าเสี่ยวเสวียนฉีหยิบยาไปก่อนหนึ่งก้าวแล้วเดินเข้ามา!สีหน้าของเขาเย็นชา ไม่มีอารมณ์อื่นใด ยิ่งไม่ได้ให้สายตากับเสินจื่ออี้เป็นพิเศษ“ช่างเถอะ เจ้าไร้ประโยชน์ขนาดนี้ จะหวังให้ทำอะไรได้อีก! พลิกตัวไป!”เสินจื่ออี้ชะงักอีกครั้งปฏิกิริยาช้าของนางอย่างเห็นได้ชัดว่าได้ทำให้ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดของเสี่ยวเสวียนฉีหมดลง!เขาขมวดคิ้วแน่น ลงมือเองโดยตรง บังคับให้นางพลิกตัวกลับ!“นอนให้เรียบร้อย ห้ามขยับ!”เสินจื่ออี้ร่างแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยน้ำเสียงของเขาเย็นชาและหงุดหงิดเหลือเกิน แต่การทายากลับแผ่วเบาเบาจนนางแทบไม่เชื่อ!ยาเย็นเฉียบนั้น จากปลายนิ้วของเขาถูกทาลงบนผิวทุกตารางนิ้วบนแผ่นหลังของนางมือของเขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ได้ท
