เสินจื่ออี้ชะงัก เงยหน้าขึ้นมาเผชิญกับดวงตาที่จ้องมองมาจากเบื้องบนดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววเย็นชา มืดมนราวกับห้วงเหวแต่วันนี้ เธอกลับไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆเสินจื่ออี้สายตาไหววูบ: “องค์รัชทายาทก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ เมื่อครู่รองแม่ทัพหลิว…”เธอไม่อยากบอกใครเรื่องคืนนั้นที่ตกอยู่ในเงื้อมมือขององค์ชายฉี โดยเฉพาะเขาเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ก็ไม่อยากให้เขารู้ เธอรู้ว่ามันน่าขบขัน เธอตกต่ำถึงขนาดนี้แล้ว ยังมีเรื่องอะไรน่าอับอายที่เขาไม่ควรรู้อีกหรือเสี่ยวเสวียนฉีแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ เขาหัวเราะเยาะเย็นชา คว้ามือเธอดึงมาเผชิญหน้ากับตัวเอง!“บาดแผลใหม่บาดแผลเก่า ข้าแยกไม่ออกหรือ? คิดว่าคนอื่นโง่เหมือนเจ้าหรือ!พูดมา ใครทำร้ายเจ้า”แม้ว่าเธอจะพยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ แทบไม่เงยหน้า แล้วยังตั้งใจไว้ผมปิดรอยช้ำที่หางตา แต่ก็ยังถูกเสี่ยวเสวียนฉีจับได้!ตั้งแต่วินาทีแรกที่เสี่ยวเสวียนฉีเข้ามาในเต็นท์ เขาก็เห็นแล้ว!เพราะเธอมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ยิ่งพยายามซ่อนอะไร ก็จะยิ่งเด่นชัด!จุดนี้ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เหมือนในอดีตไม่มีผิดความเงียบของเสินจื่ออี้ทำให้เสี่ยวเสวียนฉีหายใจหนักขึ้น: “ไม่พูดใช่ไหม? หึ!”พูดไปมีประโยชน์อะไร จะไปแก้แค้นให้เธอหรือ? เขาคงจะยิ่งดีใจสิ!ความอดทนเล็กน้อยที่เหลืออยู่ของเสี่ยวเสวียนฉีหมดลง ความโกรธไร้สาเหตุพุ่งขึ้นในใจ!เขาเองก็ไม่รู้ว่าไฟโทสะนี้มาจากไหน แต่ในใจกลับยิ่งดุดันแล
