รอดเสินจื่ออี้นั่งอยู่บนรถม้าที่กำลังออกจากวัง ขมวดคิ้วตลอดเวลาช่วงนี้เรื่องภัยแล้งที่มณฑลจิงโจว ทำให้วังต้องประหยัดรายจ่าย แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงคำพูดที่ใช้กับภายนอก เจ้านายในวังจะมีชีวิตที่ขัดสนจริงๆ ได้อย่างไรดังนั้นในช่วงหลายเดือนนี้ หากคนในตำหนักต่างๆ ขาดอะไร ก็จะจัดคนออกไปซื้อของที่ต้องการอย่างลับๆ เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าปากของพวกขุนนางผู้ทำหน้าที่วิพากษ์วิจารณ์แต่ก่อนงานแบบนี้จะมีคนเฉพาะทำ แต่วันนี้กลับเรียกเธอให้ไปด้วยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในเรื่องนี้แต่ตลอดทาง นอกจากขมวดคิ้วเล็กน้อย เสินจื่ออี้ก็ไม่ได้แสดงท่าทีแปลกอื่นใดนั่งเงียบๆ ตลอดการจะมีชีวิตรอดในวัง มีเพียงทางเดียวคือต้องไต่เต้าขึ้นไปสำหรับผู้หญิง โดยเฉพาะนางกำนัลต่ำต้อย การจะไต่เต้าขึ้นไปได้นอกจากพึ่งผู้ชายแล้ว ก็คือการมีอำนาจในมืออำนาจนั้น ไม่ใช่ได้มาด้วยการหลบซ่อนคนที่ออกจากวังด้วยกันยังมีนางกำนัลอีกสองคน คนหนึ่งชื่อเสี่ยวจือ อีกคนชื่ออวี้เอ่อร์ พวกเธอมาจากต่างถิ่นและไม่เคยออกนอกวัง ตลอดทางจึงมองออกไปที่ถนนภายนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็นตอนแรกทั้งสองพยายามชวนเสินจื่ออี้คุย แต่ตอนนี้เสินจื่ออี้ไม่ใช่คนที่ชอบพูดคุยกับใคร แม้แต่หลิวซิงก็ต้องอยู่ด้วยกันนานมากกว่าจะเริ่มสนิทสนมความเย็นชาของเธอ ในสายตาพวกเขาคือความหยิ่งยโสและไม่มีน้ำใจทั้งสองกระซิบกระซาบกัน“น่าแปลกใจที่พวกบ่าวในตำหนักบูรพาไม่ชอบเธอ ดูท
