่าทางเธอสิ ทำเป็นเชิดหน้าชูตา ทั้งที่ก็เป็นทาสเหมือนกัน แต่ทำตัวหยิ่งจองหอง!”“ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเธอ”การซื้อของวันนี้ราบรื่น ไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติอย่างที่เสินจื่ออี้คาดไว้ทำให้เธอคิดว่าที่เธอกังวลไว้ก่อนหน้านี้อาจผิดแม้จะไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติ แต่นางกำนัลสองคนนั้นก็ไม่หยุดแกล้งเสินจื่ออี้นอกจากให้เธอถือของหนัก ชนเธอตอนลงจากรถม้า ยังแกล้งเอาน้ำสกปรกและโคลนมาแปดที่นั่งของเสินจื่ออี้อีกล้วนเป็นการแกล้งแบบเด็กๆ เสินจื่ออี้ไม่ได้สนใจ เห็นว่าที่นั่งสกปรกก็นั่งลงไปเลยซึ่งทำให้พวกเธอเบื่อที่จะแกล้งต่อเพราะพวกเธอให้ความสนใจกับเสินจื่ออี้ตลอดทาง จึงไม่มีใครสังเกตว่ารถม้าค่อยๆ เบี่ยงออกนอกเส้นทางมากขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเสินจื่ออี้สังเกตว่าเส้นทางกลับช้าผิดปกติเธอรู้สึกเหมือนมีสัญญาณเตือนในใจ!เมื่อเปิดม่าน จึงพบว่าข้างนอกไม่ใช่เส้นทางกลับวังเลย แต่มาถึงชานเมืองหลวงแล้ว!อีกสองคนก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ พากันมองออกไปข้างนอก เห็นป่าไม้รกทึบน่ากลัวโดยรอบ ทั้งสองคนตกใจมาก!เสี่ยวจือนิสัยห้าวหาญ ด่าคนขับรถโดยตรง: “ไอ้บ้า แกจะพาพวกเราไปไหน! หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดได้ยินไหม! แกหูหนวกหรือไง? พวกเราเป็นคนขององค์รัชทายาทนะ!”คนขับรถไม่พูดอะไร ยังคงขับต่อไป และเร็วขึ้นเรื่อยๆ!อวี้เอ่อร์เริ่มร้องไห้ด้วยความตกใจ: “ทำยังไงดี ทำยังไงดี!”เสี่ยวจือกัดฟัน!“กระโดดออกจากรถดีไหม!”ทั้งสองคนกำลังหลับตาเตรียมกระโดดออกจากรถ
