นี่คือขนมที่คุณป้าไฉ่เตรียมไว้ให้พวกท่านแต่เนิ่นๆ”พูดว่าขนม แต่จริงๆ แล้วคือเหรียญทองรูปเมล็ดแตงนี่เป็นธรรมเนียมในวังกรมนางกำนัลและกรมพระราชวังควบคุมงานภายในวังครึ่งหนึ่ง แม้แต่ตำหนักบูรพาก็ต้องติดต่อสร้างความสัมพันธ์คนพวกนั้นกึ่งปฏิเสธกึ่งรับเหรียญทองรูปเมล็ดแตงไว้“ก็คุณป้าไฉ่นี่แหละรู้จักทำตัว ครั้งที่แล้วนางกำนัลเหอซุ่ยคนนั้น… ช่างเถอะ ไม่พูดถึงดีกว่า!”หลังจากหงเอ๋อรับของส่งมาและจากไป เสินจื่ออี้ก็เดินออกมาจากมุม เรียกนางกำนัลคนหนึ่งจากกรมนางกำนัลด้วยเสียงเบา“คุณพี่ รอสักครู่”นางกำนัลท้ายแถวหันมา“ขอถามพี่ ช่วงนี้คุณป้าฉือรั่วยุ่งมากหรือไม่?”นางกำนัลคนนี้มองสำรวจเธอ เห็นเธอสวมชุดนางกำนัลชั้นต่ำ จึงแสดงสีหน้ารังเกียจทันที“เจ้าถามไปทำไม? คุณป้าฉือรั่วต้องจัดการเรื่องสำคัญในวัง แน่นอนว่ายุ่ง เจ้าอยากพบนาง? ฮึ! ดูตัวเองให้ดีก่อนว่าเป็นใคร พอแล้ว อย่าขวางทาง รีบหลีกไป!”ขณะนั้นที่นอกตำหนักบูรพา เสี่ยวเสวียนฉีที่ออกจากวังไปหลายวัน กำลังสะบัดเสื้อคลุมสีดำที่เปียกน้ำค้างก้าวเดินกลับมาเสินจื่ออี้ถูกนางกำนัลคนนั้นผลักไป ซวนเซไปหลายก้าว แล้วล้มลงต่อหน้าเสี่ยวเสวียนฉีพอดี!
