่วงเรื่องของเธอไม่ว่าเธอจะเจออะไรในตำหนักบูรพา นั่นก็เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ!และเป็นกรรมที่เธอควรได้รับด้วย!แต่หัวใจเขา กลับไม่สงบลงได้เลยเสี่ยวเสวียนฉีโยนพู่กันชาดทิ้งจากโต๊ะทำงาน สะบัดชุดคลุมมาที่ริมหน้าต่างข้างนอก อิงชุนยังคงถูกตบหน้า ก่อนหน้านี้เสี่ยวเสวียนฉีเพียงแค่สั่งให้ตบหน้าแต่ไม่ได้บอกว่าต้องตบกี่ที คนด้านล่างก็เลยตบเท่าที่จะตบได้เพราะเป็นคำสั่งโดยตรงจากองค์รัชทายาท แม้อิงชุนจะเป็นคนของเหอซุ่ยทุกคนก็ต้องทำอย่างจริงจัง ไม่กล้าเบามืออิงชุนถูกตบจนหน้าบวมสูง แม้แต่มุมปากก็แตก!และปิ่นปักผมดอกไม้สีเขียวที่ตั้งใจสวมไว้บนหัว ก็กำลังส่ายไหวใต้กำแพงวัง ไม่เหลือความโอ้อวดและความสดใสเหมือนก่อนหน้านี้แล้วจ้องมองที่ปิ่นปักผมดอกไม้สีเขียวนั้น ดวงตาเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีที่ซ่อนอยู่ใต้เหลี่ยมหน้าต่าง ดูเหมือนจะดุร้ายกว่าเมื่อครู่ เขาตะโกนเบาๆ: “มาที่นี่!”เรื่องที่อิงชุนไม่เพียงแค่ถูกตบหน้า แต่ยังถูกโบยอีกยี่สิบที สุดท้ายถูกสั่งให้คุกเข่าอยู่นอกวังหยูฮวา เล่าลือไปถึงหูเสินจื่ออี้อย่างรวดเร็วตอนนี้เสินจื่ออี้กำลังอยู่ในครัวเล็ก ต้มน้ำร้อน ตอนนี้ฟ้ามืดมากแล้ว ที่นี่ไม่มีคนอื่นเหลืออยู่แล้ว เธอต้มน้ำเพียงเพื่อทำความสะอาดบาดแผลที่เอวเมื่อครู่ที่วังหยูฮวา เสี่ยวเสวียนฉีโยนเธอไปชนฉากกั้นด้วยแรงที่มากเกินไป แผลที่เพิ่งพันไว้ที่เอวด้านหลังของเธอก็เปิดออกอีกโชคดีที่หลังจากถูกพาออกจากวังหยูฮวา คน
