พวกนั้นเพียงแค่โยนเธอกลับมา ไม่ได้ทำอะไรกับเธออีกความจริงแล้ว สำหรับความโกรธที่กะทันหันของเสี่ยวเสวียนฉีในตำหนัก เสินจื่ออี้ไม่รู้สึกแปลกใจนึกย้อนถึงคืนแรกที่เธอมาปรนนิบัติเสี่ยวเสวียนฉีที่ตำหนักบูรพา เธอทำให้เขาบาดเจ็บเพราะการต่อต้านและกัดเขาเป็นคนแบบนี้เสมอ พยาบาทและเกลียดเธอถึงกระดูกจนกระทั่งทุกวันนี้ ทุกครั้งที่ปรนนิบัติในวังหยูฮวา ไม่ว่าจะทำให้เขาพอใจหรือทำให้เขาโมโห เขาก็จะกัดเธอ!และก็เพราะความขัดแย้งในคืนแรกนี่เอง ที่ทำให้เขาโยนเธอไปที่เรือนนางกำนัลนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นฝันร้ายของเธอในตำหนักบูรพาตอนนั้นสีหน้าโกรธเกรี้ยวและเย็นชาของเขา เสินจื่ออี้ยังจำได้แม่นความเย็นชามืดมิดนั้น เต็มไปด้วยความโกรธและการแก้แค้นอันเข้มข้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอยากจะให้เธอตกนรกทันที… เธอจะลืมได้อย่างไรเขาเกลียดเธอถึงที่สุด จึงปล่อยให้เธอเจอกับสิ่งเหล่านั้นที่เรือนนางกำนัล“อิงชุนช่างน่าสงสารจริงๆ”“ใช่ ได้ยินว่าสุดท้ายเธอยังถูกหามออกไปเลย…”คนที่ปรากฏตัวนอกครัวเล็ก ทำให้เสินจื่ออี้ได้สติเธอแอบเข้ามา ไม่อยากให้มีใครเห็น เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาอื่นๆ รีบดับไฟและซ่อนตัวในกองฟืนข้างๆ
