กว่าเดิมเสินจื่ออี้ยกโถซุปข้าวที่เพิ่งทำเสร็จออกมา แล้วคุกเข่าลง ยื่นฝ่ามือออกมา: “คุณป้า วันนี้บ่าวทำให้ล่าช้า ตอนนี้พร้อมรับโทษแล้ว”มองดูฝ่ามือที่ยื่นออกมาอย่างว่าง่าย คุณป้าไฉ่ตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเย็นชา: “ดูเหมือนเจ้ายังจำได้ดีนี่”นี่เป็นกฎในตำหนักบูรพา นางกำนัลที่ไม่เชื่อฟังหรือถูกเจ้านายลงโทษ ต้องถูกตียี่สิบทีที่ฝ่ามือก่อนเช้านี้อิงชุนก็ถูกลงโทษไปแล้วคุณป้าไฉ่รู้สึกประหลาดใจแน่นอนว่าเธอรู้ว่าทำไมเสินจื่ออี้ถึงล่าช้า ก่อนหน้านี้ถูกองค์ชายฉีพาไป กลับมาก็อยู่ในวังหยูฮวาจนค่ำเป็นคนเก่าในวัง เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเสินจื่ออี้ผ่านอะไรมาทั้งวันแต่แม้จะเป็นอย่างนี้ เธอก็ยังจำเรื่องรับโทษตั้งแต่เช้าได้แม้ว่าจะเป็นการแสร้งทำ แต่ก็ยังเด็ดเดี่ยวกว่าคนอื่นนางกำนัลคนอื่นในตำหนักบูรพา ถ้าได้รับความทรมานมากมายทั้งวันแบบนี้ ก็คงแสร้งทำแบบนี้ไม่ได้เป็นครั้งแรกที่คุณป้าไฉ่มองธิดาผู้สืบสกุลตระกูลเสิ่นที่ตอนนี้ซูบผอม ผิวเหลืองและเต็มไปด้วยบาดแผลนี้ด้วยตาเปล่าในสายตามีแววเห็นใจและเยาะหยันวูบหนึ่งช่างซื่อเหลือเกินเมื่อก่อนเธอก็เคยเป็นแบบนี้ คิดว่าจริงๆ แล้วสามารถสร้างเส้นทางให้ตัวเองได้แต่ตอนนี้ล่ะ เธอก็ยังติดอยู่ใต้กำแพงสีแดงและหลังคากระเบื้องสีเขียวพวกนี้คุณป้าไฉ่ยังคงทำหน้าเคร่งขรึม: “ลงโทษ แน่นอนต้องลงโทษ! แต่ก่อนจะลงโทษเจ้า จัดการทำความสะอาดครัวเล็กก่อน”เสินจื่ออี้รับคำอย่างว่าง่ายคุณป
