ะออกมาไม่ได้ที่ไหนกันจะเป็นการทิ้ง นี่มันคือการจงใจดูหมิ่นและแก้แค้นชัดๆ!เพราะเรื่องในอดีต เขายังคงเคียดแค้นเธอมาจนถึงทุกวันนี้แม้ว่าความจริงจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิดก็ตามแม้ว่าในเหตุการณ์นั้น เธอต่างหากที่เป็นผู้เคราะห์ร้าย!ตอนนี้องค์ชายฉีซุกไซ้ที่ซอกคอของเสินจื่ออี้อย่างใจร้อน มือล้วงเข้าไปในคอเสื้อของเธอเสินจื่ออี้ราวกับหุ่นกระบอกที่ถูกชักใย ถูกเขาลวนลามตามใจชอบ!ในเวลานี้ รอบๆ โขดหินล้วนเป็นคนของเขา เธอหนีไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการร้องขอความช่วยเหลือ!ดังนั้น องค์ชายฉีจึงไม่กังวลเลยว่าจะมีคนมารบกวนความสุขของเขาแต่ในตอนนั้นเอง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปกะทันหัน!องค์ชายฉีมองดูท้องน้อยของตัวเองด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ!ตรงนั้นมีมีดเล่มเล็กจ่อไว้มีดเล่มเล็กจ่อตรงกลางท้องน้อยของเขาพอดิบพอดี!เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของอ๋องที่เจ็ด เสินจื่ออี้ก็กลืนน้ำลายเป็นจริงดังที่ได้ยินมาเธอเคยได้ยินข่าวลือมาว่า องค์ชายฉีเกิดมาพร่องไปจากชายทั่วไปหนึ่งส่วน จึงทำให้สภาพจิตใจเขาผิดปกติเช่นนี้ ต้องหาความสุขทุกคืนเพื่อชดเชยส่วนที่บกพร่อง!“เสินจื่ออี้ เจ้ากล้าดียังไง!” องค์ชายฉีตั้งสติได้ เริ่มคำรามเสียงต่ำ สายตาเปลี่ยนจากเคลิบเคลิ้มเป็นดุร้าย!เสินจื่ออี้ใบหน้าเรียบเฉย เอ่ยช้าๆ ว่า: “หากองค์ชายฉีอยากให้สมบัติชิ้นเดียวของตัวเองหายไป ก็อย่าขยับดีกว่า”หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คุณหนูตระกูลใหญ่อย่างเมื่อก่อนแล้ว
