คืนนี้ นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย”“ของเหล่านี้เจ้าเก็บไว้เถิด หวังว่าคุณหนูเสิ่นในวังต่อไปจะ…หน้าที่การงานก้าวหน้า”เธอยังไม่ทันได้อ้าปากบอกจุดประสงค์ของตัวเอง เขาก็พยายามแยกตัวออกห่างสอดห่อของที่นำมาผ่านรูโพรงสุนัขและรีบจากไปเสินจื่ออี้ไม่ได้เรียกเขากลับ เพราะเธอรู้ว่าแม้กลับมา ท่านเหยียนในตอนนี้ก็คงไม่ช่วยเหลืออีกแล้วน่าขันตรงที่ ห่อของนั้นมีเพียงเงินเหรียญไม่กี่อันและเสื้อผ้าเก่าๆเพื่อแสร้งทำให้ห่อดูนูน ยังมีการยัดก้อนหินและหญ้าแห้งเข้าไปอีกและการที่เธอพบเขาคืนนี้ มิใช่เพ้อฝันให้เขาช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้พ่อ หรือช่วยเธอออกไปจากที่นี่ เพียงต้องการขอให้เขาช่วยส่งจดหมายจากตำหนักบูรพาออกไปเท่านั้นเมื่อรู้ว่าตนถูกไล่ไปเหมือนขอทานสกปรก เสินจื่ออี้กำมือแน่น หยิบเงินเหรียญที่น่าอับอายเหล่านั้นใส่เอาไว้ในอกการต้องการพบท่านเหยียน นอกจากเขาเป็นความหวังเดียวในตอนนี้ เสินจื่ออี้ยังต้องการลองสืบดูมิตรและศัตรู การเลื่อนตำแหน่งของท่านเหยียนและการล่มสลายของตระกูลเสิน ภายนอกดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน แต่ในความลับใครจะรู้การที่ท่านเหยียนแยกตัวห่างคืนนี้ ยืนยันข้อสงสัยบางอย่างของเธอ“เฮ้ย เธอกำลังทำอะไรน่ะ!”เสียงด่าดังขึ้น ร่างหนึ่งเดินตรงมาที่เสินจื่ออี้ คนผู้นี้คือนางกำนัลที่เมื่อครู่สั่งให้พวกเธอมากวาดหิมะ เธอชื่อเซี่ยอิง ปกติมักเดินตามหลังอิงชุนเซี่ยอิงเห็นห่อของใต้กองหิมะหลังเสินจื่ออี้ทัน
