ที ดวงตาเป็นประกาย“เยี่ยมไปเลย ที่แท้เธอมาซุกของดีไว้ที่นี่นี่เอง!”หลิวซิงได้ยินเสียงจึงมาขอร้องให้เซี่ยอิงปล่อยเสินจื่ออี้ แต่ถูกเซี่ยอิงตบเข้าให้!“นี่ไม่เกี่ยวกับเธอ!”เซี่ยอิงหันไปจ้องห่อที่มีผ้าชั้นดี ดวงตาฉายแววโลภ“ห่อนั่นไม่เหมือนของในตำหนักบูรพา ถ้าไม่อยากให้ฉันบอกคนอื่นว่าพวกเธอติดต่อกับคนภายนอก ก็รีบเอาของดีข้างในออกมาซะ!”เสินจื่ออี้ก้มหน้า ยังคงมีท่าทีต่ำต้อยเหมือนเคยถูกรังแกเป็นประจำ เธอเชื่อฟังยื่นมือทั้งสองออกไป บนฝ่ามือคือเงินเหรียญไม่กี่อันเมื่อครู่เซี่ยอิงแย่งไปทันที!“ฮึ่ม! ถือว่าเธอรู้จักกาลเทศะ! แต่ของแค่นี้ ยังไม่พอแม้แต่จะแบ่งให้พวกพี่ๆน้องๆ เว้นแต่…” เธอทำหน้าเย้ยหยัน “เว้นแต่เธอจะคุกเข่าและเลียรองเท้าฉันให้สะอาด แล้วฉันจะไม่บอกคนอื่น!”สายตาเสินจื่ออี้ขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขัดขืน เธอย่อตัวลงคุกเข่าจริงๆหลิวซิงเห็นแล้วสูดหายใจเฮือก เอามือปิดปากด้วยความสงสาร นี่คือธิดาผู้สืบสกุลตระกูลเสิ่นในอดีตนะ! เธออยากวิ่งเข้าไปทำอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวเซี่ยอิง!“พี่จื่ออี้ อย่าทำแบบนี้…พี่จื่ออี้…”ภายใต้แสงจันทร์เศร้าสร้อย เซี่ยอิงหัวเราะอย่างโอหัง รอคอยให้อดีตคุณหนูผู้สูงศักดิ์มาเลียรองเท้าตัวเอง! ไม่ทันได้เห็นว่าขณะที่เมฆบดบังแสงจันทร์สุดท้ายดวงตาเหม่อลอยของเสินจื่ออี้มีการเปลี่ยนแปลง“นั่งเฉยอยู่ทำไม เร็วเข้า เร็ว…เอ๊ะ!”สีหน้าเซี่ยอิงเปลี่ยนไปทันที เธอก้มลงมองบริเ
