เสียงของเขายังคงไพเราะนุ่มนวลเหมือนในความทรงจำ แม้แต่ความห่างเหินและ ความเย็นชาที่แฝงอยู่ก็เหมือนเดิม
ได้ยินว่าเรื่องของตระกูลเซินไม่ได้ลามไปถึงจวนหมาร์คิสจิ้งอัน เขายังคงเป็น คุณชายผู้ดีของเขา
แต่การได้เห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร
เสินจื่ออี้ก็รู้สึกโล่งใจ เธอรู้กาลเทศะมาก ถอยออกไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำ เดียว หมู่จิ่งชูรู้สึกแปลกใจ
เขาคิดว่า เมื่อเธอพบเขา จะต้องดึงแขนเสื้อเขา ให้เขาช่วยเธอออกไปจากที่นี่ หรือ อย่างน้อยก็ร้องไห้บอกเขาถึงความทุกข์ของเธอ
นี่มันเป็นความผิดของท่านอาจารย์เสิน เกี่ยวอะไรกับเธอ?
แต่เธอไม่ได้ทำ อย่างนั้น เธอก้มหลังยืนเงียบๆ เหมือนนางกำ นัลคนอื่นๆ หรืออาจ จะดูต่ำ ต้อยกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ
หมู่จิ่งชูขมวดคิ้ว รู้สึกรำ คาญใจเล็กน้อยในใจ“มาแต่เช้า เป็นการละเลยของข้าที่ให้ทุกท่านต้องรอ!”เสียงหัวเราะที่แฝงความร้ายกาจและเย็นชาตัดความเงียบหน้าตำ หนัก
